Το Ελληνικό Δημόσιο απέχει από την άσκηση ενδίκων μέσων κατά οριστικών δικαστικών αποφάσεων, οι οποίες:
α) αναγνωρίζουν φυσικό ή νομικό πρόσωπο ως κύριο ακινήτου το οποίο καταχωρήθηκε στις πρώτες εγγραφές του άρθρου 6 του ν. 2664/1998 (Α’ 275) ως «αγνώστου ιδιοκτήτη»,
β) αναγνωρίζουν φυσικό ή νομικό πρόσωπο ως κύριο ακινήτου δυνάμει του άρθρου 4 του ν. 3127/2003 (Α’ 67), περί ακινήτων που βρίσκονται μέσα σε σχέδιο πόλεως ή μέσα σε οικισμό που προϋφίσταται του έτους 1923 ή μέσα σε οικισμό κάτω των δύο χιλιάδων (2.000) κατοίκων, που έχει οριοθετηθεί.
Ένδικα μέσα που ασκούνται κατά των ως άνω αποφάσεων από την έναρξη ισχύος του παρόντος, απορρίπτονται ως απαράδεκτα.
Εκκρεμείς κατά την έναρξη ισχύος του παρόντος υποθέσεις συζήτησης ενδίκων μέσων που έχουν ασκηθεί από το Ελληνικό Δημόσιο στις περιπτώσεις του παρόντος καταργούνται αυτοδικαίως.
Ουσιαστική παρέμβαση, για το αυτονόητο.
Αναφέρεται σε οριστικές Αποφάσεις Δικαστηρίων.
Οι μόνοι που Θίγονται, είναι οι «δικολάβοι» και τα παρασιτικά επαγγέλματα.
Εξόχως προβληματική διάταξη, η οποία αδικαιολόγητα αποστερεί από το Δημόσιο τη δυνατότητα αποτελεσματικής προάσπισης σημαντικού μέρους της εμπράγματης περιουσίας του, τουλάχιστον υπό την προτεινόμενη διατύπωση. Τούτο διότι αφενός είναι πάρα πολλές οι περιπτώσεις όπου και το ίδιο το Δημόσιο διαθέτει υπαρκτά και αξιόλογα (από οικονομικής άποψης) δικαιώματα σε ακίνητα φερόμενα ως «αγνώστου ιδιοκτήτη» στις αρχικές εγγραφές αφετέρου υπάρχει πάντοτε το ενδεχόμενο το δικαστήριο να εφαρμόσει το άρθρο 4 ν. 3127/2003, κατ’ εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή του περιεχομένου του ή εκτίμηση των αποδεικτικών μέσων. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι οποίες δεν είναι λίγες (το αντίθετο), σημαντική περιουσία του Δημοσίου καθίσταται ατελώς προστατευμένη χωρίς να συντρέχει κάποιος δικαιολογητικός λόγος.