Αρχική Σχέδιο Στρατηγικής Ανάπτυξης της Δασοπονίας 2018-2038 (Εθνική Στρατηγική για τα Δάση)Άρθρο 03 – Μεσογειακή ΔασοπονίαΣχόλιο του χρήστη Αναστάσιος Τσιόδρας | 27 Αυγούστου 2018, 08:22
Yπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων OpenGov.gr Ανοικτή Διακυβέρνηση |
Πολιτική Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Πολιτική Ασφαλείας και Πολιτική Cookies Όροι Χρήσης Πλαίσιο Διαλόγου |
Creative Commons License![]() Με Χρήση του ΕΛ/ΛΑΚ λογισμικού Wordpress. |
Από την αρχαιότητα έως σήμερα ο απόλυτος διαχειριστής του περιβάλλοντος ήταν ο άνθρωπος. Ο σύγχρονος νόμιμος κυνηγός παραμένει ένας από τους κυριότερους παράγοντες στην διαχείριση του περιβάλλοντος, συμμετέχοντας ενεργά στην εξέλιξη των πληθυσμών συγκεκριμένων πτηνών και θηλαστικών, των οποίων οι πληθυσμοί δεν επηρεάζονται αρνητικά από το κυνήγι. Παρακολουθεί με επιστημονικό προσωπικό την εξέλιξη των θηραματικών και όχι μόνο πληθυσμών, παρεμβαίνει σε δυσχερείς καιρικές συνθήκες στην παροχή τροφής, προβαίνει σε απελευθερώσεις γεννετικά ελεγμένων θηραμάτων, για την ενίσχυση τοπικών πληθυσμών ενδημικού θηράματος και ελέγχει με δικά του έξοδα τις παράνομες δραστηριότητες στην φύση με το ειδικό σώμα της θηροφυλακής που χρηματοδοτεί. Με εξαίρεση το υποστελεχωμένο δασαρχείο δεν υπάρχει άλλος φορέας εκτός από τους κυνηγούς που να συμμετέχει τόσο ενεργά και αφιλοκερδώς στην προστασία του περιβάλλοντος στην Ελλάδα. Αν κάποιος μιλήσει για τους Οικολόγους και τις οργανώσεις τους, τότε μόνο γέλια μπορούν να προκύψουν αφού πρόκειται ουσιαστικά, για "επαγγελματίες" εκμεταλλευτές συναισθηματικής ευαισθησίας, που έχει προκύψει από την αποξένωση του σύγχρονου ανθρώπου από την φύση. Η φράση που αφορά την κυνηγετική δραστηριότητα ως μέσο διαχείρισης, ΟΧΙ μόνο πρέπει να παραμείνει, αλλά πρέπει και να λάβει την σωστή διάσταση της στην περιβαλλοντική διαχείριση.