Αρχική Σχέδιο Στρατηγικής Ανάπτυξης της Δασοπονίας 2018-2038 (Εθνική Στρατηγική για τα Δάση)Άρθρο 03 – Μεσογειακή ΔασοπονίαΣχόλιο του χρήστη Λευτέρης Σταύρακας | 3 Σεπτεμβρίου 2018, 20:26
Yπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων OpenGov.gr Ανοικτή Διακυβέρνηση |
Πολιτική Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Πολιτική Ασφαλείας και Πολιτική Cookies Όροι Χρήσης Πλαίσιο Διαλόγου |
Creative Commons License![]() Με Χρήση του ΕΛ/ΛΑΚ λογισμικού Wordpress. |
Κανένα θήραμα δεν έχει ανάγκη "διαχείρισης" από τους κυνηγούς. Το μόνο είδος που θα πρέπει να παρθούν μέτρα διαχείρισης είναι ο Αγριόχοιρος, για τον οποίο η κυνηγετική κοινότητα έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης (π.χ. απελευθερώσεις χωρίς κανένα σχέδιο στην Πελοπόννησο, την Εύβοια και άλλες περιοχές), το Αγριοκούνελο σε ορισμένα νησιά (βλ. Λήμνος) και ορισμένα Κορακοειδή (Κουρούνες, Καρακάξες) κατά τόπους, όπου για αυτά τα είδη, αν και δεν υπάρχει όριο κάρπωσης, οι κυνηγοί ασχολούνται μόνο όταν τους τάζουν δώρα οι σύλλογοί τους. Οι πέρδικες στις περιοχές φυσικής τους εξάπλωσης αντιμετωπίζουν έντονη κυνηγετική πίεση, το κυνήγι τους δεν αποτελεί "διαχείριση", οι άστοχες απελευθερώσεις, δε, του παρελθόντος έχουν δημιουργήσει σοβαρότατο πρόβλημα υβριδισμού των δύο ειδών γι' αυτό και κατόπιν εορτής απαγορεύτηκε η απελευθέρωση Τσούκαρ στην ηπειρωτική Ελλάδα. Επίσης, θα ήθελα πραγματικά να μου εξηγήσει κάποιος επιστήμονας πώς ακριβώς γίνεται διαχείριση των πληθυσμών Ορτυκιού και Τρυγονιού με το κυνήγι, ειδών που υφίστανται πλέον πολύ μεγάλη πίεση πανευρωπαΐκά...Εκτός και αν ως διαχείριση εννοούμε το "ας τα σκοτώσουμε εμείς γιατί αλλιώς θα τα σκοτώσουν άλλοι"...Το αυτό και με τα χηνοπαπιά, τις μπεκάτσες, τις τσίχλες και τα λοιπά θηράματα. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι δεν προκαλείται μεγάλη μείωση των πληθυσμών τους από το κυνήγι, πώς ακριβώς εννοούμε τη διαχείριση; Αν, δηλαδή, απαγορευτεί το κυνήγι της Μπεκάτσας στην Ελλάδα, θα προκληθεί υποβάθμιση του φυσικού περιβάλλοντος; Το κυνήγι μπορεί να αποτελεί "παραδοσιακή" δραστηριότητα για μερίδα συμπολιτών μας ή μία μορφή "διασκέδασης", "αθλήματος" ή οτιδήποτε άλλο, ΔΕΝ αποτελεί με τίποτα διαχείριση. Το ότι κάποια είδη ανθίσταται της κυνηγετικής πίεσης δε σημαίνει ότι επωφελούνται από αυτήν, ούτε η πανίδα, χλωρίδα και το φυσικό περιβάλλον γενικότερα δεν επωφελείται από αυτή καθαυτή τη κυνηγετική δραστηριότητα. Οι τόνοι μολύβδου που εναποτίθενται ακόμα στο έδαφος και τον βυθό των υγροτόπων μας, ή τα εκατομμύρια φυσίγγια που είναι σπαρμένα σε όλη τη χώρα πώς ακριβώς βοηθούν στη διαχείριση;