Αρχική Μεταρρυθμίσεις αναφορικά με τις σχέσεις γονέων και τέκνων και άλλα ζητήματα οικογενειακού δικαίουΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΣΚΟΠΟΣ Άρθρο 1 ΣκοπόςΣχόλιο του χρήστη Νελλη Δ. | 28 Μαρτίου 2021, 10:41
Υπουργείο Δικαιοσύνης Μεσογείων 96, Τ.Κ. 11527 Τηλ: 213-1307000 email Υπευθύνου Προστασίας Δεδομένων (DPO): dpo@justice.gov.gr Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων OpenGov.gr Ανοικτή Διακυβέρνηση |
Πολιτική Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Πολιτική Ασφαλείας και Πολιτική Cookies Όροι Χρήσης Πλαίσιο Διαλόγου |
Creative Commons License![]() Με Χρήση του ΕΛ/ΛΑΚ λογισμικού Wordpress. |
Τα παιδιά χρειάζονται και τους δυο γονείς, εξ ίσου. Νόμος ιερός και απαράβατος! Με την συνεπιμελεια, τα παιδιά είναι σίγουρο ότι θα αποκτήσουν μια αίσθηση σταθερότητας και ασφάλειας. Δεν θα νοιώσουν μόνα τους. Δεν θα ξεχάσουν τον έναν γονιό... Θα έχουν και τους δυο γονείς στο πλευρό τους, θα μεγαλώνουν και με τους δυο γονείς, θα διαμένουν ισόχρονα και με τους δυο γονείς. Είμαι υπέρ της συνεπιμελειας και με όσα αυτή συνεπάγεται. Η γονεϊκή αποξένωση βλάπτει, όχι μόνο τη ψυχική υγεία του παιδιού, αλλά και την υγεία του αποξενωμένου γονιού, στη προκειμένη περίπτωση του πατέρα, ο οποίος νοιώθει αδύναμος και απροστατευτος με τον μέχρι τώρα ισχύοντα νόμο. Πρέπει να καταλάβουμε ότι το παιδί δεν είναι μονογενές απόκτημα... Γεννήθηκε και αποκτήθηκε από δυο γονείς, οι οποίοι έχουν ίσες υποχρεώσεις και ίσα δικαιώματα στην ανάπτυξη και στην εξέλιξη του παιδιού ως αυριανός υγιής πολίτης της κοινωνίας μας. Η παρουσία, η αγάπη και η στοργή και των δυο γονιών εξ ίσου, ενεργούν ευεργετικά στο μεγάλωμα του παιδιού. Κατανοώ τα προβλήματα που μπορεί να υπάρχουν μεταξύ των χωρισμένων ζευγαριών. Και, ναι δεν αμφιβάλλω, μπορεί να είναι τεράστια... Απο τη στιγμή όμως, που έχουν φέρει στον κόσμο παιδιά, από τη στιγμή που λέγονται γονείς, έχουν ευθύνη για τα παιδιά τους, είναι ίσοι απέναντι των παιδιών τους. Κατα συνέπεια, δεν μπορώ, επ ουδενί, να κατανοήσω την άρνηση της συνεπιμελειας, της από κοινού φροντίδας και μέριμνας για τη σωστή ανατροφή, επίβλεψη, μόρφωση και εκπαίδευση των παιδιών τους. Η απομάκρυνση του ενός γονέα από τον άλλον οδηγεί εμφανεσταστα στη διατάραξη της ψυχικής υγείας του παιδιού και του γονιού! Η βιωματικη υπεροχή της μητέρας και μόνο και, δυστυχώς, η αποξένωση του πατέρα θα επιφέρουν τραγικά αποτελέσματα στη παιδική ψυχή. Ο ρόλος και των δυο γονιών από κοινού είναι σημαντικός και ακλόνητος. Αν θέλεις λοιπόν, να λέγεσαι γονιός, πρέπει και να είσαι! Η Πολιτεία πρέπει επιτέλους να σκύψει στο πρόβλημα, πρέπει να αλλάξει ο νόμος.