Άρθρο 52
Σκοπός
Σκοπός του παρόντος μέρους είναι η σύμμετρη κατανομή της δικαστικής ύλης μεταξύ των διοικητικών δικαστηρίων με τροποποιήσεις της καθ’ ύλη και κατά τόπο αρμοδιότητας αυτών, με στόχο την αποτελεσματικότερη παροχή δικαστικής προστασίας, καθώς και την επιτάχυνση της έκδοσης των δικαστικών αποφάσεων.
Άρθρο 53
Αντικείμενο
Αντικείμενο του παρόντος μέρους αποτελούν η τροποποίηση:
α) της παρ. 2 του άρθρου 6 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (ν. 2717/1999, Α΄ 97), περί της καθ’ ύλη αρμοδιότητας των διοικητικών δικαστηρίων,
β) του άρθρου 205Α του ν. 4412/2016 (Α’ 147), περί της δικαστικής επίλυσης των διαφορών που αναφύονται από συμβάσεις προμήθειας ή παροχής υπηρεσιών,
γ) της περ. α) της παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 702/1977 (Α’ 268), περί των ακυρωτικών διαφορών που υπάγονται στην αρμοδιότητα του τριμελούς διοικητικού εφετείου,
δ) της περ. ε) της παρ. 2 και της παρ. 4 του άρθρου 7 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, περί της κατά τόπον αρμοδιότητας των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων,
ε) της περ. α) της παρ. 1 του άρθρου 217 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, περί της ανακοπής κατά των πράξεων που εκδίδονται στο πλαίσιο της διαδικασίας διοικητικής εκτέλεσης,
στ) του άρθρου 218 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, περί του δικαστηρίου που είναι αρμόδιο για την εκδίκαση των διαφορών που αναφύονται κατά την είσπραξη των δημόσιων εσόδων,
ζ) των περ. α) και β) της παρ. 2 του άρθρου 219 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, περί της ενεργητικής και παθητικής νομιμοποίησης στο πλαίσιο της διαδικασίας διοικητικής εκτέλεσης, και
η) της παρ. 1 του άρθρου 220 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, περί της προθεσμίας άσκησης ανακοπής στο πλαίσιο της διοικητικής εκτέλεσης.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β’
ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΘ’ ΥΛΗ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΤΑΚΤΙΚΩΝ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ
Άρθρο 54
Εξαίρεση των διαφορών από δημόσιες συμβάσεις προμηθειών ή παροχής υπηρεσιών από την καθ’ ύλη αρμοδιότητα του Εφετείου – Επέκταση καθ’ ύλη αρμοδιότητας Τριμελούς Πρωτοδικείου σε φορολογικές και τελωνειακές διαφορές – Τροποποίηση παρ. 2 άρθρου 6 Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας
Στο πρώτο εδάφιο της παρ. 2 του άρθρου 6 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (ν. 2717/1999, Α΄ 97), περί της καθ’ ύλη αρμοδιότητας των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων, επέρχονται οι ακόλουθες τροποποιήσεις: α) στην περ. α), προστίθενται οι λέξεις «με εξαίρεση τις διαφορές από δημόσιες συμβάσεις προμηθειών ή παροχής υπηρεσιών, για τις οποίες αρμόδιο είναι σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, το τριμελές πρωτοδικείο,», β) στο δεύτερο και τρίτο εδάφιο της περ. β), οι λέξεις «εκατόν πενήντα χιλιάδων (150.000)» αντικαθίστανται από τις λέξεις «διακοσίων πενήντα χιλιάδων (250.000)», γ) στην περ. δ), οι λέξεις «του άρθρου 46 του ν. 4174/2013 (Α΄ 170)» αντικαθίστανται από τις λέξεις «του άρθρου 45 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν. 5104/2024, Α΄ 58)» και, μετά από νομοτεχνικές βελτιώσεις, η παρ. 2 διαμορφώνεται ως εξής:
«2. Η εκδίκαση: α) των διαφορών από δημόσιες συμβάσεις ανήκει, σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, στο εφετείο, με εξαίρεση τις διαφορές από δημόσιες συμβάσεις προμηθειών ή παροχής υπηρεσιών, για τις οποίες αρμόδιο είναι σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, το τριμελές πρωτοδικείο, β) των φορολογικών και τελωνειακών εν γένει διαφορών, των οποίων το αντικείμενο δεν υπερβαίνει τις σαράντα χιλιάδες (40.000) ευρώ, ανήκει σε πρώτο βαθμό στο μονομελές πρωτοδικείο. Εάν το αντικείμενο υπερβαίνει το ποσό των σαράντα χιλιάδων (40.000) ευρώ και μέχρι του ποσού των διακοσίων πενήντα χιλιάδων (250.000) ευρώ, ανήκει σε πρώτο βαθμό στο τριμελές πρωτοδικείο. Εάν το αντικείμενο υπερβαίνει το ποσό των διακοσίων πενήντα χιλιάδων (250.000) ευρώ, ανήκει σε πρώτο και τελευταίο βαθμό στο τριμελές εφετείο, γ) των χρηματικών διαφορών, των οποίων το αντικείμενο δεν υπερβαίνει το ποσό των σαράντα χιλιάδων (40.000) ευρώ, ανήκει στο μονομελές πρωτοδικείο, δ) των διαφορών που προκύπτουν από την εφαρμογή των άρθρων 13 και 14 του ν. 2523/1997 (Α’ 179), των παρ. 5 και 6 του άρθρου 45 του Κώδικα Φορολογικής Διαδικασίας (ν. 5104/2024, Α΄ 58), του άρθρου 153 του ν. 2960/2001 (Α’ 265) και των περ. γ’, δ’ και ε’ της παρ. 4 του άρθρου 1 του ν. 1406/1983 (Α’ 182), η οποία προστέθηκε με την παρ. 1 του άρθρου 51 του ν. 3659/2008 (Α’ 77), ανήκει στον πρόεδρο πρωτοδικών του διοικητικού πρωτοδικείου, ο οποίος αποφαίνεται ανεκκλήτως. Η παρ. 9 του άρθρου 13 του ν. 2523/1997 (Α’ 179), όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 51 του ν. 3900/2010 (Α’ 213), εφαρμόζεται για την εκδίκαση των προσφυγών αυτών. Αν πρόκειται για φορολογική ή τελωνειακή εν γένει διαφορά, για την εφαρμογή των παραπάνω περ. β’ και γ’, η αρμοδιότητα προσδιορίζεται με βάση το ποσό του κύριου φόρου, δασμού, τέλους ή προστίμου.».
Άρθρο 55
Αλλαγή της καθ’ ύλη αρμοδιότητας επί διοικητικών διαφορών των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων για διαφορές από συμβάσεις προμήθειας ή παροχής υπηρεσιών – Τροποποίηση άρθρου 205Α ν. 4412/2016
Στο άρθρο 205Α του ν. 4412/2016 (Α’ 147), περί της δικαστικής επίλυσης των διαφορών που αναφύονται από συμβάσεις προμήθειας ή παροχής υπηρεσιών, επέρχονται οι ακόλουθες τροποποιήσεις: α) στην παρ. 1, αα) στο πρώτο εδάφιο, i) η λέξη «Εφετείο» αντικαθίσταται από τη λέξη «Πρωτοδικείο» και ii) προστίθενται οι λέξεις «, το οποίο κρίνει σε πρώτο και τελευταίο βαθμό» και αβ) στο τρίτο εδάφιο, η λέξη «Εφετείων» αντικαθίσταται από τη λέξη «Πρωτοδικείων», β) στο πρώτο εδάφιο της παρ. 2 και στο δεύτερο εδάφιο της παρ. 3, η λέξη «Εφετείο» αντικαθίσταται από τη λέξη «Πρωτοδικείο», γ) στο τέταρτο εδάφιο της παρ. 4, η λέξη «Εφετείου» αντικαθίσταται από τη λέξη «Πρωτοδικείου», δ) στο πρώτο εδάφιο της παρ. 5, η λέξη «Εφετείων» αντικαθίσταται από τη λέξη «Πρωτοδικείων» και το άρθρο 205Α διαμορφώνεται ως εξής:
«Άρθρο 205Α
Δικαστική Επίλυση Διαφορών
- Κάθε διαφορά μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών που προκύπτει από τη σύμβαση προμήθειας ή παροχής υπηρεσιών, ανεξάρτητα από τον χαρακτήρα της σύμβασης ως διοικητικής ή ως ιδιωτικού δικαίου, επιλύεται με την άσκηση προσφυγής ή αγωγής στο Διοικητικό Πρωτοδικείο της Περιφέρειας, στην οποία εκτελείται η σύμβαση, το οποίο κρίνει σε πρώτο και τελευταίο βαθμό. Παρέκταση αρμοδιότητας δεν επιτρέπεται. Αν η σύμβαση εκτελείται στην Περιφέρεια δύο ή περισσότερων Διοικητικών Πρωτοδικείων, αρμόδιο καθίσταται αυτό που θα επιλέξει ο προσφεύγων ή ο ενάγων.
- Πριν από την άσκηση της προσφυγής στο Διοικητικό Πρωτοδικείο προηγείται υποχρεωτικά η τήρηση της προβλεπόμενης στο άρθρο 205 ενδικοφανούς διαδικασίας, διαφορετικά η προσφυγή απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Δεν απαιτείται η τήρηση ενδικοφανούς διαδικασίας αν ασκείται από τον ενδιαφερόμενο αγωγή, στο δικόγραφο της οποίας δεν σωρεύεται αίτημα ακύρωσης ή τροποποίησης διοικητικής πράξης ή παράλειψης.
- Η υπόθεση συζητείται σε δικάσιμο που ορίζεται όσο το δυνατόν συντομότερα. Αν ο φάκελος της υπόθεσης δεν αποσταλεί στο Διοικητικό Πρωτοδικείο από τη Διοίκηση, η συζήτηση αναβάλλεται σε νέα δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση συζητείται με βάση τα στοιχεία που προσκομίζει ο προσφεύγων ή ο ενάγων, αν το ζητήσει ο ίδιος.
- Η συζήτηση και η διεξαγωγή της απόδειξης ολοκληρώνονται σε μία (1) δικάσιμο. Ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον συμβολαιογράφου ή προξένου λαμβάνονται υπόψη, μόνο αν έχουν δοθεί ύστερα από κλήτευση του αντιδίκου τρεις (3) τουλάχιστον εργάσιμες ημέρες πριν από τη βεβαίωση και, αν πρόκειται να δοθούν στην αλλοδαπή, οκτώ (8) τουλάχιστον ημέρες πριν από αυτή. Η απόφαση εκδίδεται το ταχύτερο. Οι αποφάσεις του Διοικητικού Πρωτοδικείου είναι αμέσως εκτελεστές.
- Κατά των αποφάσεων των Διοικητικών Πρωτοδικείων που εκδίδονται σύμφωνα με την παράγραφο 1 μπορεί να ασκηθεί αίτηση αναιρέσεως ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας, κατά τις ισχύουσες διατάξεις. Αν από την εκτέλεση της απόφασης πιθανολογείται κίνδυνος βλάβης δυσχερώς επανορθώσιμης, μπορεί να διαταχθεί με αίτηση κάποιου από τους διαδίκους η ολική ή η εν μέρει αναστολή της εκτέλεσης της προσβαλλόμενης απόφασης, με τον όρο παροχής ανάλογης εγγύησης ή και χωρίς εγγύηση ή να εξαρτηθεί η εκτέλεση της απόφασης από την παροχή εγγύησης από τον διάδικο που έχει νικήσει. Για την αίτηση αποφαίνεται, συνεδριάζοντας ως συμβούλιο, χωρίς υποχρεωτική κλήτευση των διαδίκων, το αρμόδιο τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο συγκροτείται από τρία (3) μέλη, στα οποία περιλαμβάνεται υποχρεωτικά ο εισηγητής της υπόθεσης. Η απόφαση της αναστολής μπορεί κατά τον ίδιο τρόπο να ανακληθεί, με αίτηση κάποιου από τους διαδίκους έως και κατά την πρώτη συζήτηση της αναίρεσης.
- Αν ο ανάδοχος της σύμβασης είναι κοινοπραξία, η προσφυγή ασκείται είτε από την ίδια είτε από όλα τα μέλη της, που μεταξύ τους στην περίπτωση αυτή υπάρχει αναγκαστική ομοδικία.».
Άρθρο 56
Μεταφορά ακυρωτικών διαφορών από το τριμελές διοικητικό εφετείο στο τριμελές διοικητικό πρωτοδικείο – Τροποποίηση παρ. 1 και 1Α άρθρου 1 ν. 702/1977
- Στην περ. α) της παρ. 1 του άρθρου 1 του ν. 702/1977 (Α’ 268), περί των ακυρωτικών διαφορών που υπάγονται στην αρμοδιότητα του τριμελούς διοικητικού εφετείου, επέρχονται οι ακόλουθες τροποποιήσεις: α) διαγράφεται η λέξη «, στρατιωτικών», β) προστίθενται οι λέξεις «, καθώς και την εν γένει υπηρεσιακή κατάσταση των ανώτατων στρατιωτικών» και μετά από νομοτεχνικές βελτιώσεις η περ. α) διαμορφώνεται ως εξής:
«α) τον διορισμό και την εν γένει υπηρεσιακή κατάσταση των λειτουργών και υπαλλήλων (πολιτικών και δικαστικών) του Δημοσίου, των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης πρώτης και δεύτερης βαθμίδας και των λοιπών νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, καθώς και την εν γένει υπηρεσιακή κατάσταση των ανωτάτων στρατιωτικών,».
- Στην παρ. 1Α του άρθρου 1 του ν. 702/1977, προστίθενται περ. γ), δ) και ε) και η παρ. 1Α διαμορφώνεται ως εξής:
«1Α. Στην αρμοδιότητα του τριμελούς διοικητικού πρωτοδικείου υπάγεται η εκδίκαση αιτήσεων ακύρωσης ατομικών πράξεων διοικητικών αρχών που αφορούν:
α) την εφαρμογή της νομοθεσίας περί όπλων και εκρηκτικών εν γένει,
β) την αποκατάσταση βλαβών επί των πάσης φύσεως ή κατηγορίας δημοσίων έργων και ιδίως επί του οδικού δικτύου εν γένει, καθώς και την επιβολή της σχετικής δαπάνης σε βάρος των υπόχρεων προσώπων,
γ) την έκδοση αδειών υπαίθριων διαφημίσεων και επιγραφών, καθώς και την αφαίρεση παράνομων υπαίθριων διαφημίσεων και επιγραφών και την επιβολή σχετικών προστίμων,
δ) την εφαρμογή της αθλητικής νομοθεσίας,
ε) τον διορισμό και την εν γένει υπηρεσιακή κατάσταση των στρατιωτικών, ανεξάρτητα από τη φύση της σχέσης που τους συνδέει με τον φορέα τους, με την επιφύλαξη της περ. α) της παρ. 1.».
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Γ’
ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑ ΤΟΠΟΝ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑ ΕΚΔΙΚΑΣΗΣ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΔΙΑΦΟΡΩΝ – ΑΝΑΚΟΠΕΣ ΚΑΤΑ ΠΡΑΞΕΩΝ ΤΗΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΕΚΤΕΛΕΣΗΣ
Άρθρο 57
Κατά τόπον αρμοδιότητα επί φορολογικών διαφορών – Τροποποίηση περ. ε) παρ. 2 και παρ. 4 άρθρου 7 Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας
- Η περ. ε) της παρ. 2 του άρθρου 7 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (ν. 2717/1999, Α΄ 97), περί της κατά τόπον αρμοδιότητας των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων, αντικαθίσταται ως εξής:
«ε) αν πρόκειται για φορολογικές διαφορές, εκείνο στην περιφέρεια του οποίου κατοικεί ή εδρεύει το φορολογούμενο φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή νομική οντότητα και σε περίπτωση φορολογικών διαφορών που αφορούν αλληλέγγυα ή εις ολόκληρον ευθύνη, εκείνο στην περιφέρεια του οποίου κατοικεί ή εδρεύει το αρχικώς υπόχρεο φορολογούμενο φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή νομική οντότητα,».
- Στην παρ. 4 του άρθρου 7 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας, επέρχονται οι ακόλουθες τροποποιήσεις: α) προστίθενται οι λέξεις «ή εδρεύει», β) προστίθεται παραπομπή στην περ. ε’ και η παρ. 4 διαμορφώνεται ως εξής:
«4. Όταν η αρχή εδρεύει στην αλλοδαπή ή όταν στην αλλοδαπή κατοικεί ή εδρεύει ο διάδικος, στις περ. β’, ε΄ και στ’ της παρ. 2, αρμόδια είναι τα δικαστήρια της Πρωτεύουσας.».
Άρθρο 58
Προσβαλλόμενες με την ανακοπή πράξεις – Τροποποίηση περ. α) παρ. 1 άρθρου 217 Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας
Στην περ. α) της παρ. 1 του άρθρου 217 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (ν. 2717/1999, Α΄ 97), περί της ανακοπής κατά των πράξεων που εκδίδονται στο πλαίσιο της διαδικασίας διοικητικής εκτέλεσης, προστίθενται οι λέξεις «ή της ατομικής ειδοποίησης» και η παρ. 1 διαμορφώνεται ως εξής:
«1. Ανακοπή χωρεί κατά κάθε πράξης που εκδίδεται στα πλαίσια της διαδικασίας της διοικητικής εκτέλεσης και, ιδίως, κατά:
α) της πράξης της ταμειακής βεβαίωσης του εσόδου ή της ατομικής ειδοποίησης,
β) της κατασχετήριας έκθεσης,
γ) του προγράμματος πλειστηριασμού,
δ) της έκθεσης πλειστηριασμού και
ε) του πίνακα κατάταξης.».
Άρθρο 59
Καθ’ ύλη και κατά τόπο αρμοδιότητα για την εκδίκαση ανακοπής κατά πράξεων διοικητικής εκτέλεσης – Αντικατάσταση άρθρου 218 Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας
Το άρθρο 218 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (ν. 2717/1999, Α’ 97), περί του δικαστηρίου που είναι αρμόδιο για την εκδίκαση των διαφορών που αναφύονται κατά την είσπραξη των δημόσιων εσόδων, αντικαθίσταται ως εξής:
«Άρθρο 218
Αρμόδιο δικαστήριο
- Καθ’ ύλη αρμόδιο δικαστήριο προς εκδίκαση των κατά το άρθρο 216 διαφορών είναι, στον πρώτο βαθμό, το μονομελές πρωτοδικείο, εφόσον η απαίτηση, για την οποία χωρεί η εκτέλεση, δεν υπερβαίνει το ποσό των σαράντα χιλιάδων (40.000) ευρώ και το τριμελές πρωτοδικείο, εφόσον η εν λόγω απαίτηση υπερβαίνει το ποσό αυτό. Καθ’ ύλη αρμόδιο δικαστήριο προς εκδίκαση των ανωτέρω διαφορών στον δεύτερο βαθμό είναι το μονομελές εφετείο, εφόσον η απαίτηση για την οποία χωρεί η εκτέλεση δεν υπερβαίνει το ποσό των σαράντα χιλιάδων (40.000) ευρώ και το τριμελές εφετείο, εφόσον η εν λόγω απαίτηση υπερβαίνει το ποσό αυτό.
- Κατά τόπο αρμόδιο δικαστήριο σε πρώτο βαθμό είναι, σε περίπτωση ανακοπής κατά πράξης ταμειακής βεβαίωσης, ατομικής ειδοποίησης ή έκθεσης κατάσχεσης εις χείρας πιστωτικών ιδρυμάτων, το δικαστήριο του τόπου κατοικίας του οφειλέτη, ενώ σε κάθε άλλη περίπτωση ανακοπής, το δικαστήριο του τόπου της εκτέλεσης.».
Άρθρο 60
Εκπροσώπηση του Δημοσίου κατά την εκδίκαση ανακοπής κατά πράξεων διοικητικής εκτέλεσης – Τροποποίηση παρ. 2 άρθρου 219 Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας
Στο πρώτο εδάφιο των περ. α) και β) της παρ. 2 του άρθρου 219 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (ν. 2717/1999, Α’ 97), περί της ενεργητικής και παθητικής νομιμοποίησης στο πλαίσιο της διαδικασίας διοικητικής εκτέλεσης, οι λέξεις «της Δ.Ο.Υ. ή του τελωνείου» αντικαθίστανται από τις λέξεις «της φορολογικής ή της τελωνειακής αρχής» και μετά από νομοτεχνικές βελτιώσεις το άρθρο 219 διαμορφώνεται ως εξής:
«Άρθρο 219
Ενεργητική και παθητική νομιμοποίηση
- Προς άσκηση ανακοπής νομιμοποιείται εκείνος που έχει άμεσο, προσωπικό και ενεστώς έννομο συμφέρον ή στον οποίο αναγνωρίζεται τέτοιο δικαίωμα από ειδική διάταξη νόμου.
- Η ανακοπή στρέφεται:
α) Στις περ. α’, β’, γ’ και δ’ της παρ. 1, καθώς και στην περ. β’ της παρ. 2 του άρθρου 217: κατά του Δημοσίου, το οποίο εκπροσωπείται από τον προϊστάμενο της φορολογικής ή της τελωνειακής αρχής που επισπεύδει την εκτέλεση, στον οποίο και επιδίδεται η ανακοπή. Ειδικώς, στην περ. δ’ της παρ. 1 του άρθρου 217, η ανακοπή κοινοποιείται, με ποινή απαραδέκτου, και στον αρμόδιο για τον πλειστηριασμό υπάλληλο, καθώς και στον υπερθεματιστή.
β) Στην περ. ε’ της παρ. 1 του άρθρου 217: κατά του επισπεύδοντος την εκτέλεση Δημοσίου, το οποίο εκπροσωπείται από τον προϊστάμενο της φορολογικής ή της τελωνειακής αρχής που επισπεύδει την εκτέλεση. Στην περίπτωση αυτή, η ανακοπή κοινοποιείται, με ποινή απαραδέκτου, στον δανειστή του οποίου προσβάλλεται η κατάταξη και στον αρμόδιο υπάλληλο του πλειστηριασμού, ενώ,
γ) Στην περ. α’ της παρ. 2 του άρθρου 217: κατά του τρίτου, στα χέρια του οποίου επιβάλλεται η κατάσχεση.».
Άρθρο 61
Προσβαλλόμενες πράξεις των οποίων η κοινοποίηση εκκινεί την προθεσμία άσκησης ανακοπής – Εκπροσώπηση του Δημοσίου – Τροποποίηση παρ. 1 άρθρου 220 Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας
Στην παρ. 1 του άρθρου 220 του Κώδικα Διοικητικής Δικονομίας (ν. 2717/1999, Α΄ 97), περί της προθεσμίας άσκησης ανακοπής στο πλαίσιο της διοικητικής εκτέλεσης, επέρχονται οι ακόλουθες τροποποιήσεις: α) στην περ. α), προστίθενται οι λέξεις «ή της ατομικής ειδοποίησης», β) στην περ. γ), οι λέξεις «της Δ.Ο.Υ. ή του τελωνείου» αντικαθίστανται από τις λέξεις «της φορολογικής ή της τελωνειακής αρχής» και η παρ. 1 διαμορφώνεται ως εξής:
«1. Με την επιφύλαξη των οριζομένων στην παρ. 2, η κατά το άρθρο 217 ανακοπή ασκείται μέσα σε προθεσμία τριάντα (30) ημερών, η οποία αρχίζει:
α) στις περ. α’, β’ και δ’ της παρ. 1, από την επίδοση, αλλιώς από την πλήρη γνώση της πράξης ταμειακής βεβαίωσης ή της ατομικής ειδοποίησης, της κατασχετήριας έκθεσης και της έκθεσης πλειστηριασμού, αντιστοίχως,
β) στην περ. ε’ της παρ. 1, από την επίδοση της γραπτής πρόσκλησης του αρμόδιου για τον πλειστηριασμό υπαλλήλου προς τους δανειστές, για να λάβουν γνώση του πίνακα κατάταξης,
γ) στην περ. α’ της παρ. 2, από την επίδοση της δήλωσης του τρίτου ή την περιέλευση της σχετικής έκθεσης του ειρηνοδίκη, στον προϊστάμενο της φορολογικής ή της τελωνειακής αρχής που επισπεύδει την εκτέλεση,
δ) στην περ. β’ της παρ. 2, από την περιέλευση στο σύνδικο, του πίνακα των βεβαιωμένων υπέρ του Δημοσίου χρεών του οφειλέτη, ενώ
ε) σε κάθε άλλη περίπτωση άσκησης ανακοπής, από την επίδοση, αλλιώς από την πλήρη γνώση της προσβαλλόμενης πράξης.».
Σχόλιο σχετικό με τα άρθρα 60 και 61.
Εκπροσώπηση του Δημοσίου σε δίκες εκτέλεσης είπατε;
Σε δίκη εκτέλεσης με αντίδικο ΔΟΥ (είσπραξη πολεοδομικού προστίμου) ο διοικητικός πρωτοδίκης ζήτησε να γίνει επίδοση των δικογράφων, εκτός της ΔΟΥ που είχε ήδη γίνει, και σε Πολεοδομία (οριακά κατανοητό) και σε κάποιο Πράσινο Ταμείο (ακατανόητα). Εάν ο δικαστής βρήκε κάπου ότι έπρεπε να γίνει τέτοια τρίτη επίδοση δεν φταίει αυτός αλλά κάποιος νομοθέτης. Είναι κρίμα που δεν έχω εδώ και τώρα διαθέσιμες τις ίδιες τις απόψεις του πράσινου ταμείου προς το δικαστήριο. Αυτό το πράσινο ταμείο έχει έδρα στην Αθήνα, στην τρίτη ζώνη επιδόσεων και ουδεμία σχέση έχει με τη δίκη. Ουδεμία! Άρα γιατί πρέπει ο ανακόπτων να ξοδευθεί κι άλλο όταν δεν υπάρχει καμία ανάγκη δικαστική ; Ποιος αισχρός και για ποιον αισχρό λόγο νομοθέτησε τρίτη επίδοση στο δημόσιο ομολογημένα και αποδεδειγμένα από το ίδιο χωρίς λόγο; Όταν θα έχω το χρόνο για κανονικό γραπτό θα τα πούμε. Αίσχος!
Αθανάσιος Πιτσιόρλας
δικηγόρος Θεσσαλονίκης
Η ρύθμιση περι μεταφοράς των δημοσίων συμβάσεων στα Πρωτοδικεία πρέπει να αποσυρθεί. Θα προκαλέσει μεγάλες καθυστερήσεις στην απονομή της δικαιοσύνης. Τα Πρωτοδικεία, πέραν του ήδη μεγάλου φόρτου τους, δεν έχουν τις ειδικές γνώσεις που έχουν τα Εφετεία για την επίλυση αυτών των διαφορών, στις οποίες υπάρχουν δυσχερή και πολύπλοκα ζητήματα, τα οποία απαιτούν ειδικές γνώσεις. Τις γνώσεις αυτές έχουν μόνον τα Εφετεία από την πολυετή πείρα τους στα ζητήματα αυτά, ενώ, η εμπειρία ανώτερων δικαστών είναι εγγύηση για την ορθή επίλυση των διαφορών. Όσον αφορά τις ανακοπές, η μεταφορά έστω μέρους αυτών στα Τριμελή Διοικητικά Πρωτοδικεία, συνεπάγεται καθυστερήσεις στην απονομή της δικαιοσύνης, καθώς οι Τριμελείς συνθέσεις είναι περισσότερο δυσκίνητες από τις Μονομελείς.
Ο καθηγητής Δελλής αναφέρεται στο ομώνυμο βιβλίο του στην «Διοικητική Δικαιοσύνη σε αναζήτηση ταχύτητας» με υπότιτλο «Ανατρέποντας τον μύθο της ωραίας κοιμωμένης». Ο κοινός νομοθέτης έχει βαλθεί να καταστήσει το εν λόγω βιβλίο μπεστ σέλλερ εις τους αιώνες των αιώνων αποφασίζοντας ότι η ταχύτητα της δικαιοσύνης πρέπει να ειναι αργή και να προωθείται κατ’ επίφαση μέσω νομοθετικών μέτρων αποφόρτωσης ενός βαθμού και επιβάρυνσης άλλου και άρα απλής ανακατανομής υποθέσεων μεταξύ του ίδιου αριθμού δικαστών, μέτρα που εξαγγέλουν σκοπό επιτάχυνσης αλλά ο μέσος λογικός άνθρωπος μπορεί να διαπιστώσει ότι δεν άγουν σε κανένα καλύτερο αποτέλεσμα (συν τοις άλλης δεν εξηγείται πειστικά σε ποια πραγματικά δεδομένα στηρίζεται τέτοια μεταφορά αρμοδιότητας και μάλιστα διάσπαση του ενιαίου της εκδίκασης των συμβατικών διαφορών από το ίδιο και εμπειρότερο Εφετείο ούτε γιατί δεν ήταν βιώσιμη η διατήρηση εκδίκασής τους σε επίπεδο Εφετείου). Έτσι, όμως, δεν θα ξυπνήσει ποτέ από την νάρκη της η ωραία κοιμωμένη! Είναι απαράδεκτο να μεταφέρεται μία τόσο σοβαρή κατηγορία διαφορών ΧΩΡΙΣ προηγούμενη πρόνοια να επιμορφωθούν οι πρωτοδίκες σε ζητήματα δικαίου συμβάσεων!! Η ελάφρυνση του Εφετείου και η επιβάρυνση του Πρωτοδικείου δεν συνιστά ουσιαστικώς διαρθρωτική μεταρρύθμιση. Είναι καθαρός πειραματισμός. Δεν συνιστά μέτρο επιτάχυνσης αλλά μονο εξορθολογισμού, αφου οι μεταφερόμενες υποθέσεις δεν αφαιρούνται από τον φόρτο εργασίας, αντίθετα θα απασχολήσουν τα δικαστήρια. Γι’ αυτό λοιπόν εκτιμάται ότι καλώς ή κακώς οι πρωτοδίκες θα επιμορφωθούν στην πράξη εις βάρος της εύλογης διάρκειας της δίκης και των διαδίκων.
Με τις προτεινόμενες αλλαγές δεν επιτυγχάνεται ο σκοπός της ταχύτερης απονομής της δικαιοσύνης, αλλά επέρχονται τα αντίθετα αποτελέσματα. Η μεταφορά ύλης αναφορικά με τις δημόσιες συμβάσεις από τα Διοικητικά Εφετεία, τα οποία ανέκαθεν εκδίκαζαν τις συγκεκριμένες υποθέσεις και έχουν ανάλογη εμπειρία, στα Διοικητικά Πρωτοδικεία, στα οποία μεταφέρεται με το εν λόγω νομοσχέδιο, ΕΠΙΠΛΕΟΝ, η εκδίκαση των ιδιαίτερα σημαντικών φορολογικών υποθέσεων άνω των 250.000 ευρώ, συνεπάγεται καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης, καθώς τα ήδη επιβαρυμένα Διοικητικά Πρωτοδικεία θα επιβαρυνθούν με ένα δύσκολο γνωστικό αντικείμενο, χωρίς χρόνο προσαρμογής και εξειδίκευσης, με αποτέλεσμα να απαιτείται περισσότερος χρόνος για τη δημοσίευση των αποφάσεων σε σχέση με τα Διοικητικά Εφετεία.
– Οι πολιτικοί Πρωτοδίκες (στους οποίους εντάχθηκαν και οι πρώην Ειρηνοδίκες!) δικάζουν ΣΕ ΜΟΝΟΜΕΛΗ ΣΥΝΘΕΣΗ υποθέσεις μέχρι 250.000 ευρώ, ενώ οι διοικητικοί Πρωτοδίκες δικάζουν σε μονομελή σύνθεση υποθέσεις μέχρι 40.000 ευρώ. Ομοίως οι Πρωτοδίκες της πολιτικής δικαιοσύνης δικάζουν ανακοπές σε ΜΟΝΟΜΕΛΗ ΣΥΝΘΕΣΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΠΟΣΟΥ.
– Η προχειρότητα και η έλλειψη τεκμηρίωσης των προτεινόμενων αλλαγών που αυξάνουν έτι περαιτέρω το χάσμα ανάμεσα στην καθ’ύλην αρμοδιότητα των υποθέσεων της διοικητικής δικαιοσύνης και της πολιτικής, καταδεικνύει την παντελή έλλειψη αναγκαιότητάς τους.
– Η ελάφρυνση των Διοικητικών Εφετείων μέσω της μεταφοράς υποθέσεων από δημόσιες συμβάσεις στο Διοικητικό Πρωτοδικείο (σε πρώτο και τελευταίο βαθμό) επιβαρύνει δυσανάλογα και πάλι τα Διοικητικά Πρωτοδικεία (κυρίως τα τρία μεγαλύτερα, Αθήνας, Θεσσαλονίκης, Πειραιά) με ένα παντελώς νέο γι’αυτά αντικείμενο χωρίς καμία μεταβατική περίοδο και χωρίς να προάγει το δικαίωμα έννομης προστασίας (όπως θα γινόταν εάν π.χ. οι υποθέσεις αυτές εκδικάζονταν σε δεύτερο βαθμό από το Διοικητικό Εφετείο).
– Η δε μεταφορά σε Τριμελή Σύνθεση των ανακοπών (άνω των 40.000 ευρώ) που χρήζουν ταχείας έκδοσης απόφασης, ΔΕΝ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑ.
– Αντίθετα οι προτεινόμενες ρυθμίσεις σε σχέση με την καθ’ύλην αυτήν αρμοδιότητα θα έχουν σαν αποτέλεσμα την ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΗ στην απονομή της δικαιοσύνης, αφενός μεν γιατί ο μέσος Πρωτοδίκης θα χρειάζεται πολλαπλάσιο χρόνο για τις υποθέσεις εκ συμβάσεων σε σχέση με το μέσο Εφέτη που δικάζει τέτοιου είδους διαφορές μέχρι σήμερα, τις γνωρίζει και έχει εξοικειωθεί πλήρως με αυτές, όσο και γιατί οποιοσδήποτε τριμελής σχηματισμός χρειάζεται περισσότερο χρόνο (ακόμη και πολλαπλάσιο), ούτως ώστε κατόπιν διάσκεψης/διασκέψεων, να λάβει εντέλει χώρα η δημοσίευση της απόφασης.
– Για το λόγο αυτό, προτού προβεί στην ψήφιση αυτών των ως άνω ρυθμίσεων, με τις οποίες θα προκληθεί πασιφανώς καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης, πρέπει να τεθούν υπόψιν του νομοθέτη τα νούμερα από τα οποία προκύπτει ότι ο μέσος Πρωτοδίκης είναι ήδη επιβαρυμένος και χρεώνεται διπλάσιες υποθέσεις από το μέσο Εφέτη, προκειμένου να μην παραπλανάται από όποιον επιζητά ρυθμίσεις προς εξυπηρέτησή του και μόνον.
– Τέλος, σκόπιμο θα ήταν να διορθωθεί η καθ’υλην αρμοδιότητα ως προς την εκδίκαση των φορολογικών διαφορών και να μεταφερθούν όλες οι φορολογικές διαφορές σε πρώτο βαθμό στο Διοικητικό Πρωτοδικείο (Μονομελές μέχρι 250.000 ευρώ και Τριμελές από 250.000 ευρώ και άνω) προκειμένου να υφίσταται δικαίωμα δεύτερης ουσιαστικής κρίσης (έφεσης) στο Διοικητικό Εφετείο, αλλά και αναίρεσης στο ΣτΕ χωρίς τυπολατρικά φίλτρα. Μια τέτοιους είδους ρύθμιση θα προήγαγε το δικαίωμα έννομης προστασίας, αλλά και το περί δικαίου αίσθημα.
Η μεταφορά της ύλης από την αρμοδιότητα της μονομελούς σύνθεσης στην αρμοδιότητα της τριμελούς σύνθεσης, ειδικά στο ένδικο βοήθημα της ανακοπής, θα επιφέρει καθυστέρηση στην έκδοση απόφασης,στη δε ανακοπή δεν πρέπει να παραβλέπεται ότι αφορά σε διαδικασία όπου έχει ήδη παρασχεθεί στάδιο δικαστικής προστασίας για την αμφισβήτηση του νόμιμου τίτλου.Αμφιβάλλω, εαν έχουν ζητηθεί στατιστικά από τα δικαστήρια,κι αν ζητήθηκαν αμφιβάλλω εάν αυτά αποτυπώνουν καλύτερο κατά μέσο όρο χρόνο έκδοσης αποφάσεων στις τριμελείς συνθέσεις σε σχέση με τις μονομελείς. Μόνο έαν ο μεσος χρονος δημοσίευσης αποφασης επι τριμελούς συνθεσης ειναι καλυτερος της μονομελούς δικαιολογειται η μεταφορά υλης στις τριμελεις συνθεσεις. Η εμπειρία δείχνει ότι οι τριμελείς συνθέσεις έχουν χρονικό κόστος,διότι πρέπει να φέρεις την υπόθεση για διάσκεψη,να την πάρεις πίσω,να γραψεις το σχέδιο, να το παραδώσεις στον πρόεδρο της σύνθεσης και μετά να δημοσιευτεί.Κατα συνέπεια,με τις προτεινόμενες διατάξεις δεν επιτυγχάνεται ο σκοπός του νομοθέτη που είναι η επιτάχυνση στην δημοσίευση των αποφάσεων.
–Άλλη μία τροποποίηση στον ΚΔΔ μέσα σε ένα χρόνο! Πλέον κάθε τόσο έχουμε τροποποιήσεις στην δικονομία και ιδίως σε ζητήματα αρμοδιοτήτων των Δικαστηρίων χωρίς απολύτως καμία τεκμηρίωση! Ποια είναι τα αριθμητικά δεδομένα περί των υποθέσεων που εισάγονται στα Διοικητικά Εφετεία και στα Διοικητικά Πρωτοδικεία, τα οποία δικαιολογούν την μεταφορά των συγκεκριμένων αρμοδιοτήτων στα Διοικητικά Πρωτοδικεία;
–Οι ίδιοι οι Δικαστές δεν ενημερώνονται για τις τροποποιήσεις του ΚΔΔ αλλά τις πληροφορούνται από ανεπίσημες διαρροές ή αφού ψηφιστούν! Καμία σοβαρή τεκμηρίωση για τις αλλαγές στην αρμοδιότητα των Δικαστηρίων και καμία προετοιμασία.
–Ως προς τις διαφορές απο δημόσιες συμβάσεις με ποιο ακριβώς κριτήριο οι συμβάσεις παροχής υπηρεσιών και προμηθειών μεταφέρονται στο Διοικητικό Πρωτοδικείο και μάλιστα σε πρώτο και τελευταίο βαθμό ενώ ο προσυμβατικός έλεγχος και οι διαφορές από συμβάσεις δημοσίων έργων παραμένει στην αρμοδιότητα του Διοικητικού Εφετείου;
–Τα Διοικητικά Πρωτοδικεία δεν έχουν καμία εμπειρία από εκδίκαση τέτοιων διαφορών και είναι βέβαιο ότι η κατανομή περισσότερων υποθέσεων σε τριμελείς συνθέσεις θα επιβραδύνει την έκδοση αποφάσεων.
–Το ίδιο ισχυεί και για τις λοιπές ακυρωτικές διαφορές που μεταφέρονται στα Τριμελή Διοικητικά Πρωτοδικεία. Πρόκειται για αντικείμενα, τα οποία είναι παντελώς άγνωστα στους Πρωτοδίκες καθώς ανέκαθεν την αρμοδιότητα για την εκδίκασή τους την είχαν τα Διοικητικά Εφετεία.
–Δυστυχώς, αντί να γίνει μια σοβαρή ανακατανομή των οργανικών θέσεων των Πρωτοδικών ΔΔ και να ενισχυθούν τα Πρωτοδικεία που έχουν μεγαλύτερες ανάγκες και μεγαλύτερες καθυστερήσεις, επιλέγεται η λύση της μεταφοράς αρμοδιοτήτων από τα Διοικητικά Εφετεία, τα οποία εκ των πραγμάτων έχουν πολύ χαμηλές χρεώσεις, στα Διοικητικά Πρωτοδικεία.
Επιτέλους, πρέπει να εναρμονιστούν οι διατάξεις για την ένορκη εξέταση μαρτύρων στην Πολιτική και Διοικητική Δικονομία, ο χρόνος κλήτευσης να είναι ο ίδιος παντού και να επεκταθεί και στην πολιτική διαδικασία ο θεσμός της υποβολής ερωτήσεων στους μάρτυρες, όπως γίνεται στα πλαίσια της διοικητικής δίκης.
Μηπως αντι να μεταφερετε αρμοδιοτητες απο δω κ απο κει στις συμβασεις και να τρεχουμε οι δικηγοροι μια στο πρωτοδικειο και μια στο εφετειο να καταθετουμε τα σχετικα ενδικα βοηθηματα και να επικρατει ασκοπα το γνωστο μπερδεμα που γινεται σε τετοιες περιπτωσεις, να εστιασετε στο να εφαρμοσθει πραγματικα η ψηφιοποιηση και στο β βαθμο;δεν ξερω τι γινεται στην Αθηνα αλλα σε επαρχιακα εφετεια οχι μονο δεν εφαμροζεται τιποτα αλλα ολα δυσκολα γιατι εχουν καλομαθει σε χαλαρους ρυθμους και στην ασυδοσια και ερχονται μια φορα στο τοσο οποτε συνεννοουμαστε μονο με γραμματειες. Οι αμροδιοτητες δεν ειναι το θεμα για τα Εφετεια αλλα η ανυπαρξια υποδομων και η ελλειψη οργανωσης και διαθεσης προς την νεα κατευθυνση από το ανθρωπινο δυναμικο (Εφετες και γραμματεις). Μηπως να κοιταξετε προς αυτη την κατευθυνση πρωτα;Κ αναμενομενο να ειναι χαλαροι κ αδιαφοροι στα εφετεια αφου υπαρχει κατα πολυ η λιγο ασυδοσια και σιγουρα η αισθηση ότι ειναι παλιοι και δεν λογοδοτουν ..πανε ολα στον αυτοματο…
α κ παρεμπιπτοντως μηπως κυριε Υπουργε σκεφτειτε για το σκοπο της ταχυτερης εκδοσης αποφασεων να καταργησετε τις διαταξεις που προβλεπουν οτι δικαστες συμμετεχουν σε επιτροπες και πειθαρχικα οργανα κλπ ωστε να ασχοληθουν με τα κυρια καθηκοντα τους κ οχι με παρεργα;;;νισαφι πια υπαρχουν κ αλλοι εγκριτοι νομικοι να στελεχωσουν αυτες τις θεσεις…δεν χαθηκε ο κοσμος αν δεν συμμετεχουν δικαστες που ειναι μονιμοι και παιρνουν παχυλους η στο μινιμουμ αξιοπρεπεστατους μισθους. Ποσα θελουν πια;δεν βλεπουν την κοινωνια και τους ελευθερους επαγγελματιες;Αφενος γιατι οι πρωτοδικες υποτιθεται ειναι πιο φορτισμενοι και ειναι αποριας αξιο πως προλαβαινουν να ασχολουνται με τετοια καθηκοντα κ απ την αλλη οι εφετες δεν εχουν τετοιο φορτο οποτε αναρωτιεται κανεις αν τους ενδιαφερει μονο να μη δουλευουν τοσο, να ειναι πιο χαλαρα και να γεμιζουν τον κουμπαρα για μετα τη συνταξη…Ντροπη καμια ουσιαστικη εγνοια για την απονομη της δικαιοσυνης εντος της, μονο ποιος θα βολευτει καλυτερα κ απαλαφρα…Θα παρει ο πρωτοδικης της επαρχιας απο δημοσια συμβαση κ εκει που βγαζει την αποφαση σε προσφυγη σεπε στο χρονο θα βγαλει την αποφαση επι της συμβασης νωριτερα η θα χασει τα αυγα και τα πασχαλια; Εδω οι Εφετεες τα μελετανε κ τα ξαναμελετανε.. Αστεια πραγματα! Ας ξεκινησουν εφετες και πρωτοδικες να εκδιδουν αποφασεις εγκαιρα εστω κ με τις υπαρχουσες αρμοδιοτητες, βγαλτε τους απ ολες τις επιτροπες και φτιαξτε τις υποδομες στα δικαστηρια και ηδη θα ειναι τεραστια εξελιξη παρα αποσπασματικα μετρα χωρις κανενα αντικτυπο.
1. Υπηρξαν αριθμητικά δεδομενα περι των υποθεσεων που εισαγονται στα Διοικ Εφετεια και στα Διοικ Πρωτοδικεια αντιστοιχα που να δικαιολογει την μεταφορά των συγκεκριμένων αποσπασματικών αρμοδιοτήτων προς τα Διοικητικα Πρωτοδικεια ωστε τεκμηριωμενα να προκύπτει η συμμετρη κατανομη της δικαστικης ύλης μεταξύ όλων των δικαστηριων στη χωρα;η η αναφορά αυτού του σκοπού απλά χρησιμοποιείται προς ικανοποίηση της επιθυμίας αποφυγης της καταργησης περιφερειακων διοικητικων δικαστηριων ενω κατ ουσιαν επιβαρυνονται υπερμετρα μονο συγκεκριμενα μεγαλα δικαστηρια κ το αντικειμενο εισαγωγης στα περιφερειακα δικαστηρια χονδρικα θα παραμεινει ιδιο αριθμητικα;
2. Αφου σκοπος της μεταφορας αρμοδιοτητων ειναι η επιταχυνση της εκδοσης δικαστικων αποφασεων ουσιαστικα ομολογειται με τις ρυθμισεις οτι υπαρχει καθυστερηση στην εκδοση αποφασεων στα Διοικ Εφετεια κ οχι στα Διοικητικα Πρωτοδικεια οπου υπαρχει και μεγαλυτερος αριθμος εισαγομενων υποθεσεων και δη στα κεντρικα των Αθηνών και Θεσσσαλονικης.
3.Οι υποθεσεις από τις ακυρωτικές πραξεις που αφορούν στην υπηρεσιακή κατασταση στρατιωτικων και απο την εφαρμογη αθλητικης νομοθεσιας θα επιβαρύνουν αποκλειστικά το Διοικητικο Πρωτοδικειο Αθηνας κ οχι τα περιφερειακα διοικ δικαστηρια οποτε δεν αφορα σε αυτές τις διαφορες η συμμετρη κατανομη της δικαστικης υλης ουτε και μεταξυ των διοικητικων δικαστηριων πρωτου βαθμου. Πως και γιατι επιλέχθηκαν οι διαφορές εκ της υπηρεσιακης καταστασης ανωτατων στρατιωτικων να παραμεινουν στην αρμοδιοτητα του Διοικητικου Εφετειου; διοτι γενικά ως προς τη φυση και χειρισμό των υποθεσεων δεν έχει καποια ιδιατερη διαφοροποίηση η υπηρεσιακή κατασταση των στρατιωτικών με αυτή των ανώτατων στρατιωτικών ή και των λοιπων υπαλλήλων του Δημοσίου.
4.Πως δικαιολογειται με τον αναφερόμενο σκοπο του νόμου η μεταφορά μόνο των διαφορών απο δημοσιες συμβασεις παροχης υπηρεσιών και προμηθειών στο Διοικητικο Πρωτοδικειο και μαλιστα σε πρωτο και τελευταιο βαθμό ενω ο προσυμβατικος έλεγχος και οι διαφορές απο συμβασεις δημοσιων εργων να παραμενει στην αρμοδιοτητα του Διοικ Εφετειου; Διασπάται το ίδιο αντικείμενο ενω τα ΕΦετεια ανεκαθεν είχαν και έχουν την «τεχνογνωσια» και θα εξακολουθούν να δικαζουν διαφορές απο συμβασεις.
Αυτο που σαφεστατα προκύπτει είναι ότι αποσπασματικά, χωρις προηγουμενη μελέτη και τεκμηριωση προτείνεται αλυσιτελώς η μεταφορά αρμοδιοτητων και ειδικά σε δυσκολες υποθεσεις (ειδικα οι διαφορές απο δημοσιες συμβασεις παροχης υπηρεσιών και προμηθειων) απο τα Διοικητικά Εφετεία που ανέκαθεν είχαν αυτά τα αντικείμενα και υποθεσεις ακυρωτικης αρμοδιοτητας και δεν έχουν αντίστοιχο φορτο υποθεσεων στα Διοικητικά Πρωτοδικεία που (πλην των διαφορων από αλλοδαπούς) δεν διαθέτουν την εξειδικευση σε ακυρωτικές διαφορές, έχουν πληθώρα άλλων αντικειμένων διαφορών ουσίας και απαρτίζονται από δικαστες με μικρότερη εμπειρία με ουσιαστικό σκοπό μόνο την ελαφρυνση των Εφετείων και ψευδοεπιχειρημα τη συμμετρη κατανομή δικαστικής ύλης σε όλα τα δικαστηρια ενώ ουσιαστικά στον πρώτο βαθμό τη μεγαλύτερη επιβάρυνση θα την υποστούν μόνο τα ήδη βεβαρημένα Διοικητικα Πρωτοδικεια Αθήνας και Θεσσαλονικης.
καταργείστε επιτέλους τις ακυρωτικές διαφορές & κρατήστε τις μόνο όταν κρίνεται νομιμότητα κανονιστικής διοικητικής πράξης
είναι πχ απαράδεκτο να έχουμε αίτηση ακύρωσης για προσλήψεις ή κρίσεις υπηρεσιακές ή επιλογή έμμισθου δικηγόρου & αν διαπιστώνεται η όποια παρανομία της διοίκησης & πρόκειται να γίνει δεκτή η αίτηση ακυρώσεως, αντί να αποφαίνεται στις περιπτώσεις αυτές ο δικαστής επί της ουσίας & να διαμορφώνει τον σχετικό πίνακα επιλογής ή προαγωγής , να αναπέμπεται η υπόθεση στη διοίκηση με κίνδυνο ή να μην εφαρμοστεί ποτέ ή να δημιουργηθεί ξανά & πάλι ακυρωτική διαφορά
Υπάρχει μια ακατανόητη εμμονή για τη συντριπτική πλειοψηφία των διοικητικών διαφορών να είναι πλέον αρμόδιο το ΤΡΙΜΕΛΕΣ Διοικητικό Πρωτοδικείο. Ξεφορτώνεται σχεδόν όλος ο όγκος των ήδη χαλαρών Εφετείων στους ήδη βεβαρυμένους πρωτοδίκες, θεωρώντας μάλλον ότι τόσο απαιτητικά αντικείμενα, όπως οι δημόσιες συμβάσεις, δεν χρειάζονται επιπλέον κατάρτιση και μεταβατικό διάστημα.
Επιλέον, όσο πιο σημαντικό είναι το φορολογικό αντικείμενο τόσο περισσότερους βαθμούς δικαστικής προστασίας πρέπει να έχει. Πρέπει να διορθωθεί η εκδίκαση των φορολογικών διαφορών άνω των 250.000 μόνο ουσιαστικά σε ένα βαθμό, αφού όλοι ξέρουμε πλέον τα φίλτρα του ΣτΕ στα ένδικα μέσα… Πρέπει να δοθεί δικαίωμα ουσιαστικής έφεσης στο ΣτΕ για τέτοιες διαφορές χωρίς απαιτήσεις αντίθετης ή καθόλου νομολογίας. Ουδόλως ενδιαφέρει τον πολίτη εάν έχουν βγει άλλες αποφάσεις. Είναι φαντάζομαι γνωστό στο Υπουργείο ότι έχει καταδικαστεί η Ελλάδα στο ΕΔΑΔ για τα φίλτρα αυτά.
Ας εξηγήσει επίσης κάποιος στους επαΐοντες που νομοθετούν ότι κατάσχεση ακινήτου και πλειστηριασμός σχεδόν ποτέ δε γίνεται σε χρέος κάτω των 40.000.
Οι ανακοπές που από τη φύση τους είναι έκτακτα βοηθήματα αναγκαστικής εκτέλεσης και επείγοντος χαρακτήρα, απαιτούν ταχεία διεκπεραίωση και όχι να επίκειται πρόγραμμα πλειστηριασμού, ο διάδικος να καίγεται κι εγώ να κυνηγάω μήνες τον εκάστοτε πρόεδρο να τελειώσει τις συντακτικες διορθώσεις… Ηταν πάντα δε μονομελείς γιατί οι λόγοι που προβάλλονται είναι συγκεκριμένοι και τυποποιημένοι, χωρίς παρεμπίπτοντα έλεγχο της καταλογιστικής.
Οι δε ατομικές ειδοποιήσεις είναι λίστες με αριθμούς βεβαιωμένων οφειλών και περιορισμένους εκ του νόμου λόγους προσβολής. Πόσο χρήσιμη θεωρεί ο νομοθέτης ότι είναι σε αυτό μια διάσκεψη και τι πραγματικά εξυπηρετεί;
Τέλος, την εποχή που η ΑΑΔΕ, η Επιθεώρηση Εργασίας, το ΕΦΚΑ κλπ. είναι ουσιαστικά απλά μια απρόσωπη κεντρική ηλεκτρονική πλατφόρμα, είναι αυτονόητο ότι για ΟΛΕΣ τις διοικητικές διαφορές πρέπει να είναι αρμόδιο το Δικαστήριο του τόπου κατοικίας, διότι αλλιώς όλα σωρεύονται στο Διοικητικό Πρωτοδικείο της Αθήνας και μπαίνουμε κάθε φορά οι δικαστές σε διαδικασία ερμηνείας, εκδίδοντας παραπεμπτικές για το Δικαστήριο της «τοπικής υπηρεσιας που τηρείται ο φάκελος του πολίτη», ταλαιπωρώντας διάδικους και δικηγόρους με έξοδα και καθυστέρηση οριστικής απόφασης.
Αφού λοιπόν το διοικητικό πρωτοδικείο μπορεί πλέον να εκδικάζει διαφορές από δημόσιες συμβάσεις προμηθειών και παροχής υπηρεσιών σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, γιατί να μην μπορεί να εκδικάζει φορολογικές και τελωνειακές εν γένει διαφορές σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, κατά τις ειδικότερες διακρίσεις του σχεδίου νόμου (;). Εάν πραγματικά σκοπός των υπόψη διατάξεων του σχεδίου νόμου είναι η επιτάχυνση απονομής της Διοικητικής Δικαιοσύνης, τότε θα πρέπει το τριμελές διοικητικό πρωτοδικείο να εκδικάζει και τις διαφορές του άρθρου 7 του Ν 702/1977 σε πρώτο και τελευταίο βαθμό, έτσι ώστε, όπως και στις φορολογικές και τελωνειακές εν γένει διαφορές, κατά τα ανωτέρω, να οριστικοποιείται τύποις και ουσία η εγγραφή και στις κοινωνικοασφαλιστικές διαφορές, με την έκδοση οριστικής απόφασης από το πρωτοδικείο.