Αρχική Νέα Διοίκηση για το Νέο Σχολείο1. Ποιους βασικούς στόχους θα πρέπει να επιδιώκει η αναδιάρθρωση του συστήματος οργάνωσης και διοίκησης της εκπαίδευσης;Σχόλιο του χρήστη Ιωάννα Γρηγορίου | 8 Απριλίου 2011, 09:12
Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού Δικτυακός Τόπος Διαβουλεύσεων OpenGov.gr Ανοικτή Διακυβέρνηση |
Πολιτική Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα Πολιτική Ασφαλείας και Πολιτική Cookies Όροι Χρήσης Πλαίσιο Διαλόγου |
Creative Commons License![]() Με Χρήση του ΕΛ/ΛΑΚ λογισμικού Wordpress. |
Οι Cheng (1994) και Cheng & Tam (1994) υποστηρίζουν ότι είναι απαραίτητη η ύπαρξη ενός διαρκούς κύκλου μάθησης των εκπαιδευτικών προκειμένου να αυτοβελτιώνονται και να εξελίσσονται διαρκώς. Η παραπάνω τοποθέτηση είναι σύμφωνη με τις νέες τάσεις για αλλαγές συνολικά στην εκπαιδευτική διαδικασία (Rosenholtz, 1989, Hargreves,1994, Rosenholtz & Simpson,1990. Ο κύκλος εξέλιξης μπορεί να ξεκινήσει σε ατομικό επίπεδο και να επικεντρωθεί στη απόδοση συνολικά και σε τεχνικές διαχείριση τάξης. Στη συνέχεια οι εκπαιδευτικοί πρέπει να ενθαρρυνθούν προς την κατεύθυνση της ανταλλαγής των πεποιθήσεών τους, των αξιών, και των νοηματοδοτήσεων που δίνουν σε όρους όπως εκπαίδευση και διαχείριση τάξης ή σχολείου, σε επίπεδο ομάδας, ατομικό και επίπεδο σχολείου. Εφαρμόζοντας τα παραπάνω μπορούν να επαναοργανώσουν τις γνωστικές δομές τους, να επαναπροσδιορίσουν το εκπαιδευτικό τους στυλ, και να επανακτήσουν την αυτοπεποίθηση και δέσμευσή τους με την εκπαιδευτική διαδικασία. Μέσα από την ικανότητα αυτο-εκπαίδευσής τους (ατομικά ή σε ομάδα) καθίστανται προθυμότεροι στη συνεργασία, και ικανότεροι στην επίτευξη καλύτερης απόδοσης (Fullan,1992, Sergiovanni & Starratt, 1993). Σημαντικές έρευνες υποστηρίζουν ότι η απόδοση του εκπαιδευτικού, σχετίζεται με τις πεποιθήσεις του, τη στάση του, την εργασιακή του ικανοποίηση, τη δέσμευσή του και την αίσθηση επίτευξης που έχει άσχετα αν αναφέρεται σε ατομικό, ή ομαδικό επίπεδο ή επίπεδο σχολείου (Sergiovanni, 1987, Rosenholtz, 1989, Cheng, 1994, Hargreves, 1994). Οι εκπαιδευτικοί στο επίπεδο μαθησιακής εμπειρίας, μπορούν να βοηθήσουν στην εγκαθίδρυση κύκλων διαρκούς εξέλιξης των μαθητών σε επίπεδο γνωστικό, συμπεριφορικό και αποτελεσματικό, ώστε να βοηθήσουν τους μαθητές να αναπτύξουν τα μέγιστα δυνατά μαθησιακά αποτελέσματα (Cheng,1993). Επειδή τα παραπάνω αποτελούν συχνοί επισήμανση των ερευνητών που ασχολούνται με την εκπαιδευτική επάρκεια, είναι απαραίτητη η αλλαγή πλαισίου, είναι εξίσου σημαντική η δυνατότητα που δίνεται σε νέους εκπαιδευτικούς να παρέμβουν αποφασιστικά σε ζητήματα σχολικών μονάδων κάτι που ως τώρα το πλαίσιο δεν επέτρεπε(όμως δεν μπορεί και να παραγκωνίζονται για παράδειγμα οι γνώσεις Διαχείρησης και Οργάνωσης κάποιου εκπαιδευτικού ακριβώς επειδή αυτές αποτελούν δεύτερο μεταπτυχιακό τίτλο που δεν μοριοδοτείται κατά τη διαδικασία επιλογής ενώ ένα διδακτορικό σε άσχετο από τα παιδαγωγικά και τη διοίκιση αντικείμενο να μορειοδοτείτε. Το αντικείμενο των προγραμμάτων σχολικών δραστηριοτήτων πρέπει να αναβαθμιστεί (άλλωστε οι υπεύθυνοι από το πλαίσιο είναι εκπαιδευτικοί αυξημένων προσόντων) καθώς και οι θέσεις των υπευθύνων που θα μπορούσαν να επιτελλούν ουσιαστικό ρόλο εκπαιδευτικής καθοδήγησης σε επίπεδο νομού. Το ουσιαστικότερο όλων είναι υπάρξουν μηχανισμοί ενδυναμωσης και στήριξης του εκπαιδευτικού ώστε να βελτιωθεί η ποιότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης.