Η εμπειρία των τελευταίων ετών έχει αποδείξει ότι η Πολιτική Προστασία δεν είναι αφηρημένο διοικητικό σχήμα. Είναι άνθρωποι, υπηρεσίες, διαδικασίες, γνώσεις και καθημερινή εργασία.
Για τον λόγο αυτό, κάθε συζήτηση για νέο πλαίσιο, οργανόγραμμα, θέσεις και αρμοδιότητες πρέπει να απαντά σε ένα βασικό ερώτημα:
τι θα γίνει με το έμπειρο προσωπικό που ήδη κρατά όρθιες κρίσιμες λειτουργίες του μηχανισμού;
Δεν μπορεί η Πολιτεία να επικαλείται την ανάγκη ταχύτερης, αποτελεσματικότερης και πιο οργανωμένης ανταπόκρισης στις φυσικές καταστροφές, αλλά την ίδια στιγμή να αφήνει σε αβεβαιότητα εργαζόμενους που έχουν ήδη αποκτήσει πολύτιμη εμπειρία μέσα από διαδοχικές κρίσεις.
Η εμπειρία αυτή δεν είναι ιδιωτική υπόθεση των εργαζομένων. Είναι δημόσιο κεφάλαιο.
Είναι γνώση που αποκτήθηκε μέσα στην υπηρεσία, με πραγματικές ανάγκες, πραγματικές ευθύνες και πραγματική συμβολή.
Το άρθρο 36 πρέπει, συνεπώς, να αποτελέσει σημείο ουσιαστικής θεσμικής απάντησης και όχι απλή γενική αναφορά σε οργανωτικές ανάγκες.
Χρειάζεται ρητή πρόβλεψη για τη συνέχιση, αξιοποίηση και θεσμική κατοχύρωση του υφιστάμενου έμπειρου προσωπικού, με δίκαιη μεταχείριση όλων των συναδέλφων και χωρίς αποκλεισμούς μεταξύ κεντρικών υπηρεσιών και Περιφερειών.
Ένας σύγχρονος μηχανισμός Πολιτικής Προστασίας δεν χτίζεται με διαρκή εργασιακή αβεβαιότητα.
Χτίζεται με σταθερότητα, εμπειρία, σαφείς αρμοδιότητες και ανθρώπους που γνωρίζουν το αντικείμενο.
Γι’ αυτό ζητούμε το άρθρο 36 να συμπληρωθεί ώστε να προβλέπει καθαρά ότι το προσωπικό που υπηρέτησε και υπηρετεί στον μηχανισμό Πολιτικής Προστασίας αξιοποιείται θεσμικά, με διαφάνεια, συνέχεια και προοπτική.
Χριστίνα Σφέτσιου
Προεδρος ΠΑ.ΣΥ.Σ.Π.Π.

Εργαζόμενοι που υπηρετούν επί σειρά ετών στις υπηρεσίες αποκατάστασης φυσικών καταστροφών έχουν αποκτήσει ειδική εμπειρία μέσα από σεισμούς, πυρκαγιές, πλημμύρες, αυτοψίες, φακέλους στεγαστικής αρωγής και συνεχή επαφή με πληγέντες πολίτες.

Αυτή η εμπειρία δεν αντικαθίσταται από τη μία ημέρα στην άλλη.

Η παράταση των συμβάσεων για ακόμη έναν χρόνο διαιωνίζει το πρόβλημα.

ΕΚΡΕΜΜΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ 8 ΕΤΗ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΑΘΕΣΤΩΣ

Η Πολιτεία πρέπει να δώσει μόνιμη και πραγματική λύση, ώστε να μη χαθεί το προσωπικό και μαζί του η θεσμική μνήμη και η επιχειρησιακή ικανότητα των υπηρεσιών.

Η συζήτηση για το νέο σύστημα πρέπει να περιλαμβάνει και μία καθαρή απάντηση στο ερώτημα:

Ποιοι άνθρωποι θα το εφαρμόσουν;

Π. ΦΩΤΕΙΝΟΠΟΥΛΟΣ
Γενικός Γραμματέας ΣΕΑΕΦΚ

Σ.Ε.Α.Ε.Φ.Κ. -Σύλλογος Εργαζομένων Αποκατάστασης Επιπτώσεων Φυσικών Καταστροφών
https://seaefk.gr/nea/paremvaseis-theseis/

Η προβλεπόμενη παράταση των συμβάσεων έως την 31.10.2027 αντιμετωπίζει το άμεσο ζήτημα της συνέχειας λειτουργίας των υπηρεσιών, δεν επιλύει όμως από μόνη της το διαχρονικό πρόβλημα στελέχωσής τους. Θα ήταν σκόπιμο η παράταση αυτή να συνδεθεί με ένα σαφές και δεσμευτικό πλαίσιο μετάβασης προς σταθερή και επαρκή στελέχωση, με συγκεκριμένες ενέργειες της Διοίκησης και παρακολούθηση της προόδου τους.

Παράλληλα, πρέπει να διασφαλίζεται ότι δεν θα δημιουργηθεί κενό λειτουργίας κατά τη μετάβαση, δηλαδή ότι η λήξη της προσωρινής στελέχωσης δεν θα προηγηθεί της πραγματικής ανάληψης υπηρεσίας του προσωπικού που θα την αντικαταστήσει. Η πρόβλεψη αυτή μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά, χωρίς να προδικάζει τον τρόπο της μελλοντικής στελέχωσης ούτε να θίγει ευρύτερα εργασιακά αιτήματα ή δικαιώματα των ήδη υπηρετούντων.

Εισάγεται ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο για τη Στεγαστική Αρωγή, ενώ το αρμόδιο Υπουργείο στερείται ακόμη εγκεκριμένου Οργανισμού (οργανογράμματος). Παράλληλα, το άρθρο 36 δεν παρέχει οριστική λύση στο ζήτημα των συμβασιούχων Ι.Δ.Ο.Χ. του Υπουργείου, και ειδικότερα του εξειδικευμένου προσωπικού (μηχανικών και διοικητικών), το οποίο αποτελεί περίπου το 70% της Υπηρεσίας και επί 8 συναπτά έτη καλύπτει πάγιες και διαρκείς ανάγκες διαχείρισης φυσικών καταστροφών μέσω διαδοχικών συμβάσεων. Η απλή παράταση δεν εξασφαλίζει τη θεσμική μνήμη και τη συνέχεια της Υπηρεσίας. Απαιτείται μια δομική λύση που θα διασφαλίζει την παραμονή του έμπειρου αυτού δυναμικού, προκειμένου να καταστεί εφικτή και ασφαλής η εφαρμογή του ίδιου του νομοσχεδίου.