Η παρ. 4 χρειάζεται άμεση και σαφή διόρθωση.
Σε σχέση με την ευρύτερη προστασία που προβλέπει σήμερα το άρθρο 5 παρ. 3 του ν. 4797/2021, στη νέα διατύπωση δεν επαναλαμβάνονται τρεις κρίσιμες εγγυήσεις: η προστασία της ασφαλιστικής αποζημίωσης «στα χέρια του Δημοσίου ή τρίτων», ο ανεκχώρητος χαρακτήρας της και η ρητή απαγόρευση συμψηφισμού με οφειλές προς πιστωτικά ιδρύματα.
Δεν πρόκειται για μία αμελητέα λεκτική διαφοροποίηση. Και οι τρεις παραλείψεις κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση: περιορίζουν την υφιστάμενη προστασία της ασφαλιστικής αποζημίωσης και δημιουργούν σοβαρό ερμηνευτικό ζήτημα ως προς το εάν αυτή μπορεί πλέον να εκτεθεί σε απαιτήσεις πιστωτικών ιδρυμάτων ή άλλων τρίτων.
Εάν αυτή δεν είναι η πρόθεση του νομοθέτη, τότε δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην επαναληφθεί αυτούσια η υφιστάμενη προστασία.
Εάν, αντίθετα, επιδιώκεται πράγματι η μεταβολή του σημερινού καθεστώτος, αυτή πρέπει να δηλωθεί και να αιτιολογηθεί ρητά. Δεν είναι θεσμικά αποδεκτό μία τόσο ουσιώδης μεταβολή, με άμεσες συνέπειες για τον πληγέντα, να προκύπτει εμμέσως από την απουσία λίγων αλλά καθοριστικών λέξεων.
Η ασφαλιστική αποζημίωση για ένα πληγέν κτίριο έχει προφανή προορισμό: την αποκατάσταση της ζημίας. Δεν πρέπει να δημιουργείται δυνατότητα να απορροφηθεί από απαιτήσεις τρίτων πριν επιτελέσει αυτόν τον σκοπό.
Προτείνεται, συνεπώς, η πλήρης και αυτούσια διατήρηση της προστασίας του άρθρου 5 παρ. 3 του ν. 4797/2021, με ρητή αναφορά στο ακατάσχετο έναντι Δημοσίου και τρίτων, στο ανεκχώρητο και στην απαγόρευση δέσμευσης ή συμψηφισμού έναντι πιστωτικών ιδρυμάτων.
Η ταυτόχρονη απουσία και των τριών αυτών εγγυήσεων δεν μπορεί να περάσει ως απλή νομοτεχνική λεπτομέρεια.

Να καθοριστεί σαφής κανόνας συντονισμού ασφαλιστικής αποζημίωσης και κρατικής αρωγής, ώστε να μην υπάρχει ούτε διπλή αποζημίωση ούτε απώλεια δικαιώματος του πληγέντος.

Να μην είναι υποχρεωτική η ιδιωτική ασφάλιση προκειμένου να καταστούν δικαιούχοι αρωγής. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες μπορεί να αρνηθούν να προβούν σε σύναψη συμβολαίου. Όλοι έχουν δικαίωμα να κάνουν οικειοθελώς ιδιωτική ασφάλιση ούτως ή άλλως, αλλά να μην είναι υποχρεωτική η σύναψή της.
Προσθήκη στο τέλος του 4.:
" [...] και δεν υπολογίζεται στα εισοδηματικά όρια για την καταβολή οποιασδήποτε παροχής κοινωνικού ή προνοιακού χαρακτήρα."

Φανή Τσιτούρα,
Αντιπρόεδρος Απερχόμενου ΔΣ ΠΑ.ΣΥ.Σ.Π.Π.

Η παρ. 4 του άρθρου 9 εμφανίζει αντίφαση τόσο προς το άρθρο 8 του ίδιου σχεδίου νόμου όσο και προς το ήδη ισχύον άρθρο 5 παρ. 3 του ν. 4797/2021. Ενώ στο άρθρο 8 η στεγαστική αρωγή προστατεύεται ρητά και έναντι τρίτων και πιστωτικών ιδρυμάτων, στο άρθρο 9 η ασφαλιστική αποζημίωση χαρακτηρίζεται ακατάσχετη μόνο από το Δημόσιο.

Εφόσον πρόθεση του νομοθέτη είναι να εξακολουθήσει να ισχύει η ευρύτερη προστασία που ήδη προβλέπει ο ν. 4797/2021, η επανάληψη της ρύθμισης με στενότερη διατύπωση είναι περιττή και δημιουργεί ερμηνευτική αμφιβολία ως προς το αν επιχειρείται περιορισμός της υφιστάμενης προστασίας. Στην περίπτωση αυτή θα ήταν σαφέστερο είτε να επαναληφθεί πλήρως η ισχύουσα προστασία είτε απλώς να γίνει παραπομπή στη σχετική διάταξη του ν. 4797/2021.

Παράλληλα, κρίνεται σκόπιμο να εξεταστεί στο οικείο νομοθετικό πλαίσιο περί ασφαλιστικών επιχειρήσεων ειδική πρόβλεψη για την περίπτωση αφερεγγυότητας ασφαλιστικής εταιρείας, ιδίως όταν η ασφάλιση είναι υποχρεωτική, ώστε να διασφαλίζεται η αξιοποίηση τυχόν ποσών από αντασφάλιση ή εκκαθάριση υπέρ των αντίστοιχων ασφαλιστικών απαιτήσεων.