η περιβαλλοντική εποπτεία δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στον ίδιο τον φορέα που συνδέεται με την ανάπτυξη και λειτουργία των μονάδων που καλείται να παρακολουθεί.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι απλό: τι συμβαίνει όταν οι μετρήσεις δείξουν πρόβλημα; Η συλλογή δεδομένων και η σύνταξη εκθέσεων δεν αρκούν, εάν η διαπίστωση περιβαλλοντικής υποβάθμισης δεν συνεπάγεται συγκεκριμένη και υποχρεωτική διοικητική αντίδραση.

Για τον λόγο αυτό απαιτείται ανεξάρτητος δημόσιος έλεγχος και επαλήθευση των στοιχείων, δημοσιοποίηση των βασικών αποτελεσμάτων της περιβαλλοντικής παρακολούθησης και δυνατότητα των οικείων Δήμων να ζητούν αιτιολογημένα έκτακτο έλεγχο όταν υπάρχουν τεκμηριωμένες ενδείξεις περιβαλλοντικής επιβάρυνσης.

Προτείνεται να προστεθεί:

«Τα αποτελέσματα του προγράμματος περιβαλλοντικής παρακολούθησης και οι ετήσιες εκθέσεις δημοσιοποιούνται σε ηλεκτρονικά προσβάσιμη μορφή. Η αρμόδια δημόσια περιβαλλοντική αρχή διενεργεί περιοδικούς και έκτακτους ελέγχους για την ανεξάρτητη επαλήθευση των στοιχείων. Σε περίπτωση υπέρβασης των προβλεπόμενων περιβαλλοντικών ορίων ή διαπίστωσης σημαντικής υποβάθμισης του θαλάσσιου οικοσυστήματος, ενεργοποιούνται υποχρεωτικά, εντός συγκεκριμένων προθεσμιών, διορθωτικά μέτρα, τα οποία δύνανται να περιλαμβάνουν μείωση της παραγωγικής δραστηριότητας, υδρανάπαυση ή προσωρινή αναστολή λειτουργίας μέχρι την αποκατάσταση των περιβαλλοντικών συνθηκών. Οι οικείοι Δήμοι ενημερώνονται για τα αποτελέσματα και δύνανται να ζητούν αιτιολογημένα τη διενέργεια έκτακτου περιβαλλοντικού ελέγχου.»

Η περιβαλλοντική παρακολούθηση έχει πραγματική αξία μόνο όταν συνοδεύεται από διαφάνεια, ανεξάρτητο έλεγχο και δεσμευτικές συνέπειες όταν διαπιστώνεται πρόβλημα. Έτσι προστατεύονται ταυτόχρονα το θαλάσσιο περιβάλλον, οι τοπικές κοινωνίες και η ίδια η βιώσιμη ανάπτυξη της υδατοκαλλιέργειας.

Η διάταξη είναι υπερβολικά γενική και παρέχει στον φορέα διαχείρισης ανεξέλεγκτη πρόσβαση ακόμη και σε ιδιωτικά γραφεία και εγκαταστάσεις μη μελών. Πρέπει να περιοριστούν και να προσδιοριστούν αυστηρά οι περιπτώσεις πρόσβασης, ώστε να προστατεύονται οι εμπιστευτικές εμπορικές πληροφορίες και να αποτρέπεται ο αθέμιτος ανταγωνισμός. Οι φορείς ΠΟΑΥ πρέπει να αποδεικνύουν οικονομική βιωσιμότητα, ελάχιστη στελέχωση και επαρκή ασφάλιση για περιβαλλοντικούς και κλιματικούς κινδύνους. Οι τελωνειακές αρχές είναι αναρμόδιες· αρμόδια πρέπει να είναι μία σαφώς ορισμένη αρχή.

Άρθρο 24 – Αρμοδιότητες και πρόσβαση του Φορέα Διαχείρισης
Η διάταξη του άρθρου 24 είναι υπερβολικά γενική ως προς τις εξουσίες του Φορέα Διαχείρισης έναντι των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται στην ΠΟΑΥ.
Ιδίως, πρέπει να αποσαφηνιστούν οι προϋποθέσεις υπό τις οποίες ο Φορέας Διαχείρισης δύναται να εισέρχεται σε χερσαίες εγκαταστάσεις και σε χώρους που αποτελούν ιδιωτική περιουσία.
Δεν είναι δυνατόν να παρέχεται μια γενική και απεριόριστη εξουσιοδότηση πρόσβασης χωρίς να προσδιορίζονται:
ο σκοπός της εισόδου,
οι συγκεκριμένες περιπτώσεις στις οποίες αυτή επιτρέπεται,
η έκταση του ελέγχου,
η απαιτούμενη προηγούμενη ενημέρωση,
τα δικαιώματα των ελεγχόμενων επιχειρήσεων,
και η τήρηση της αρχής της αναλογικότητας.
Ζητείται η σαφής εξειδίκευση της διάταξης, ώστε να μην παρέχεται στον Φορέα Διαχείρισης μια γενική και ανεξέλεγκτη εξουσία πρόσβασης σε ιδιωτική περιουσία.
Επιβάλλεται η αρμόδια περιβαλλοντική αρχή και ανεξάρτητες αρχές να εγκρίνει το πρόγραμμα, να εποπτεύει την ανεξάρτητη συλλογή και επικύρωση των δεδομένων, να έχει άμεση πρόσβαση στα αποτελέσματα και να κρίνει τη συμμόρφωση και τα αναγκαία μέτρα επιβολής.

Η ΑΛΚΙΑ Α.Μ.Κ.Ε. προτείνει τα προγράμματα περιβαλλοντικής παρακολούθησης των Π.Ο.Α.Υ. να περιλαμβάνουν, όπου είναι οικολογικά σχετικό, τυποποιημένη καταγραφή της παρουσίας και μεταβολής ξενικών και εισβολικών θαλάσσιων ειδών.

Η πρόταση συνδέεται άμεσα με την Οδηγία 2008/56/ΕΚ για τη Θαλάσσια Στρατηγική, στο πλαίσιο της οποίας ο Δείκτης/Περιγραφέας 2 αφορά ειδικά τα μη αυτόχθονα είδη και την είσοδο ή εξάπλωσή τους. Η Οδηγία έχει ενσωματωθεί στην ελληνική έννομη τάξη με τον ν. 3983/2011.

Τα σχετικά δεδομένα, σε κατάλληλη συγκεντρωτική μορφή και με προστασία εμπιστευτικών επιχειρηματικών πληροφοριών, μπορούν να αξιοποιούνται από τις αρμόδιες αρχές και την επιστημονική κοινότητα.

Οι μονάδες υδατοκαλλιέργειας αποτελούν μόνιμα σημεία παρουσίας στη θάλασσα και μπορούν, αξιοποιώντας κατά το δυνατόν τις ήδη πραγματοποιούμενες εργασίες περιβαλλοντικής παρακολούθησης, να λειτουργήσουν και ως σταθμοί έγκαιρης περιβαλλοντικής παρατήρησης, χωρίς δυσανάλογη νέα οικονομική επιβάρυνση.

Σε συνδυασμό με δεδομένα επαγγελματιών αλιέων και άλλων συστημάτων παρακολούθησης, μπορεί σταδιακά να δημιουργηθεί ένα πολύ πληρέστερο δίκτυο εικόνας της μεταβολής του ελληνικού θαλάσσιου οικοσυστήματος.

Έχετε την ευκαιρία να μετατρέψετε τις υπάρχουσες υποδομές σε δίκτυο παρατήρησης.

Ταυτίζομαι με τις απόψεις της Κας Δουζίνα οι οποίες έχουν ως εξής :
ΑΡΘΡΟ 24

Κύριες ανησυχίες

Ένας φορέας διαχείρισης ΠΟΑΥ που ελέγχεται από τους παραγωγούς δεν πρέπει να παράγει, να ελέγχει ή να επικυρώνει τα βασικά αποδεικτικά στοιχεία βάσει των οποίων αξιολογείται η περιβαλλοντική συμμόρφωση των μελών του, καθώς αυτό δημιουργεί εγγενή σύγκρουση συμφερόντων. Μπορεί να συντονίζει και να χρηματοδοτεί την παρακολούθηση, αλλά η αρμόδια περιβαλλοντική αρχή πρέπει να εγκρίνει το πρόγραμμα, να εποπτεύει την ανεξάρτητη συλλογή και επικύρωση των δεδομένων, να έχει άμεση πρόσβαση στα αποτελέσματα και να κρίνει τη συμμόρφωση και τα αναγκαία μέτρα επιβολής.

Η περιβαλλοντική παρακολούθηση μπορεί να συντονίζεται και να χρηματοδοτείται συλλογικά. Ωστόσο, οι προτεινόμενες διατάξεις δεν διαχωρίζουν επαρκώς:

• τον συντονισμό της παρακολούθησης·
• τη δειγματοληψία και την εργαστηριακή ανάλυση·
• τη φύλαξη και επικύρωση των δεδομένων·
• την αξιολόγηση της συμμόρφωσης· και
• τον κανονιστικό έλεγχο και την επιβολή της νομοθεσίας.

Όταν ο φορέας διαχείρισης ΠΟΑΥ ελέγχεται από παραγωγούς, η δυνατότητά του να παράγει, να κατέχει και να αξιολογεί τα κύρια αποδεικτικά στοιχεία που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο των μελών του δημιουργεί διαρθρωτική σύγκρουση συμφερόντων. Θα μπορούσε να επηρεάζει τη θέση των σταθμών μέτρησης, τις ημερομηνίες δειγματοληψίας, τις αναλυτικές παραμέτρους ή τη δημοσιοποίηση δυσμενών αποτελεσμάτων.

Το άρθρο 24 επίσης δεν προσδιορίζει:

• ανεξάρτητη παρακολούθηση από διαπιστευμένους φορείς, υπό την εποπτεία δημόσιας αρχής, και αναλύσεις από διαπιστευμένα εργαστήρια·
• τη συχνότητα της παρακολούθησης και την εποχική κάλυψη·
• τη σωρευτική αξιολόγηση ολόκληρης της ΠΟΑΥ·
• τη δημόσια πρόσβαση στα αποτελέσματα·
• τα όρια συμμόρφωσης και τις υποχρεωτικές ενέργειες σε περίπτωση υπέρβασής τους·
• ελέγχους από δημόσιες αρχές και αιφνιδιαστικές επιθεωρήσεις·
• εγγυήσεις για την πρόσβαση σε εγκαταστάσεις επιχειρήσεων που δεν είναι μέλη του φορέα· και
• οικονομική λογοδοσία για τις χρεώσεις που επιβάλλονται στους φορείς εκμετάλλευσης.

Περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις

Χωρίς ανεξάρτητη εποπτεία, το πρόγραμμα παρακολούθησης ενδέχεται να μην εντοπίζει:

• τον οργανικό εμπλουτισμό και τη μείωση του οξυγόνου κάτω από τις μονάδες κλωβών και πέραν αυτών·
• τη συσσώρευση θρεπτικών ουσιών και τον ευτροφισμό·
• τις επιπτώσεις στην Ποσειδωνία, στους κοραλλιογενείς σχηματισμούς και σε άλλες ευαίσθητες κοινότητες του βυθού·
• κατάλοιπα χημικών ουσιών και κτηνιατρικών φαρμάκων·
• διαφυγές ψαριών, αλληλεπιδράσεις ασθενειών και περιστατικά μαζικής θνησιμότητας· και
• τις σωρευτικές επιπτώσεις πολλών μονάδων που λειτουργούν στο ίδιο υδάτινο σύστημα.

Τα αποτελέσματα σε επίπεδο μεμονωμένης μονάδας δεν επαρκούν. Η παρακολούθηση πρέπει να καλύπτει ολόκληρη την ΠΟΑΥ και τη ζώνη επιρροής της, λαμβάνοντας υπόψη συνθήκες περιορισμένης ανανέωσης των υδάτων, τη μέγιστη εκτρεφόμενη βιομάζα, τις ευαίσθητες εποχικές περιόδους και τη σύνδεση με περιοχές Natura 2000.

Δεν προβλέπεται συγκεκριμένος ρόλος για τους δήμους, τους παράκτιους αλιείς, τις τουριστικές επιχειρήσεις, τις περιβαλλοντικές οργανώσεις και τις επηρεαζόμενες κοινότητες στην εξέταση των αποτελεσμάτων ή στην αντιμετώπιση της διαπιστωμένης ζημίας. Αυτό μπορεί να μειώσει την εμπιστοσύνη του κοινού και να δημιουργήσει την εντύπωση ότι ο κλάδος αυτοελέγχεται.

Διεθνείς βέλτιστες πρακτικές

Η διεθνής πρακτική επιτρέπει στους φορείς εκμετάλλευσης να χρηματοδοτούν και να διενεργούν την παρακολούθηση, αλλά η κανονιστική ευθύνη παραμένει στις δημόσιες αρχές.

• Στη Σκωτία, η παραγωγή διαχωρίζεται από τη ρύθμιση. Η Σκωτική Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος εκδίδει άδειες, θεσπίζει περιβαλλοντικά πρότυπα, αξιολογεί τη συμμόρφωση και επιβάλλει κυρώσεις. Οι τοπικές αρχές διατηρούν χωριστές αρμοδιότητες χωροταξικού σχεδιασμού.

• Η Νορβηγία απαιτεί έρευνες του βυθού στις μονάδες και στις μεταβατικές ζώνες σύμφωνα με το πρότυπο NS 9410:2016, με υποβολή των εκθέσεων στη Διεύθυνση Αλιείας. Τα αποτελέσματα αξιοποιούνται για τη δημόσια κανονιστική εποπτεία και όχι για εσωτερικές αποφάσεις του κλάδου.

• Ο σχεδιασμός ζωνών κατάλληλων για υδατοκαλλιέργεια στην Ιταλία περιλαμβάνει τις περιφερειακές αρχές, ερευνητικά ιδρύματα, φορείς εκμετάλλευσης και διαβούλευση με τους τοπικούς ενδιαφερομένους. Στη Σαρδηνία, το σχετικό σχέδιο υπόκειται επίσης σε Στρατηγική Περιβαλλοντική Εκτίμηση και δέουσα εκτίμηση Natura, με συμμετοχή των ενδιαφερομένων.

• Το εγχειρίδιο του FAO και της Παγκόσμιας Τράπεζας αναθέτει τη χωροθέτηση στις εθνικές και τοπικές κυβερνήσεις, την επιλογή θέσεων στις επιχειρήσεις και τη διαχείριση των περιοχών από κοινού στις ενώσεις παραγωγών και στις ρυθμιστικές αρχές. Διευκρινίζει ότι την τελική ευθύνη ως ρυθμιστής φέρει το κράτος. Όταν οι παραγωγοί δεν συνεργάζονται, προτείνεται η επιβολή της συμμετοχής σε σύστημα διαχείρισης της περιοχής από το κράτος, ως όρος της άδειας ή της μίσθωσης — όχι η παραχώρηση εξουσίας στην ένωση παραγωγών επί των ανταγωνιστών της.

• Το έγγραφο εργασίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής SWD (2024) 107 ακολουθεί την ίδια κατεύθυνση και αναφέρει ως παράδειγμα το ιρλανδικό σύστημα Συντονισμένης Τοπικής Διαχείρισης Υδατοκαλλιέργειας, μια εθελοντική συλλογική διαδικασία που υποστηρίζεται από δημόσιο οργανισμό.

• Το εγχειρίδιο του FAO και της Παγκόσμιας Τράπεζας επισημαίνει επίσης ότι η παρακολούθηση μεμονωμένων μονάδων δεν επαρκεί για τον προσδιορισμό των πολλαπλασιαστικών επιπτώσεων πολλών μονάδων σε μία ζώνη. Συνιστά σταθμούς αναφοράς μακριά από τις μονάδες, ώστε να είναι δυνατή η μέτρηση των μεταβολών. Το εργαλείο του FAO για τη νομική αξιολόγηση και αναθεώρηση της υδατοκαλλιέργειας θεωρεί συνήθη πρακτική την ύπαρξη δημόσια προσβάσιμου διαδικτυακού μητρώου αδειών και μισθώσεων. Στο παράδειγμα της Νότιας Αυστραλίας, το μητρώο περιλαμβάνει περίληψη κάθε έκθεσης περιβαλλοντικής παρακολούθησης που υποβάλλεται στον Υπουργό. Η Ελλάδα δεν διαθέτει αντίστοιχο σύστημα.

Νομική αξιολόγηση

• Κανονιστικές εξουσίες παραχωρούνται στους ίδιους τους ελεγχόμενους. Ο φορέας διαχείρισης συγκροτείται από τις επιχειρήσεις, παρέχει τη μοναδική γνώμη χωροθέτησης για νέες μονάδες και επεκτάσεις εντός της ζώνης, λαμβάνει το 20% των κρατικών μισθωμάτων και διαχειρίζεται την περιβαλλοντική παρακολούθηση. Το άρθρο 24 κατοχυρώνει νομοθετικά αυτές τις ρυθμίσεις και επεκτείνει τα δικαιώματα εισόδου, την υποχρεωτική συλλογή δεδομένων και την επιβολή χρέωσης σε μονάδες που δεν είναι μέλη. Σύμφωνα με τη νέα περ. γ΄ της παρ. 6 του άρθρου 6, ο ίδιος φορέας προετοιμάζει τη μίσθωση των εφεδρικών εκτάσεων της ζώνης ως θέσεων υδρανάπαυσης προς τα ίδια του τα μέλη. Επομένως, κατά τη διάθεση των εναπομενουσών μη επηρεασμένων εκτάσεων της ζώνης, βρίσκεται και στις δύο πλευρές της συναλλαγής.

• Δεν προβλέπεται καμία διάταξη εμπιστευτικότητας ή προστασίας δεδομένων για την υποχρεωτική κοινοποίηση στοιχείων παραγωγής και θνησιμότητας σε φορέα που ελέγχεται από ανταγωνιστές. Τα στοιχεία αυτά ενδέχεται να αποτελούν εμπορικά απόρρητα κατά την έννοια της Οδηγίας (ΕΕ) 2016/943, η οποία ενσωματώθηκε με τον ν. 4605/2019. Παράλληλα, ο Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων απαιτεί νόμιμη βάση και περιορισμό του σκοπού της επεξεργασίας.

• Η εξουσία επιβολής χρεώσεων είναι ελλιπής. Η περ. δ΄ της παρ. 7 παρέχει μόνο μια νομοθετική βάση, χωρίς μέθοδο επιμερισμού, δημόσια πράξη καθορισμού του ποσού, διαδικασία ένστασης ή πρόβλεψη για τις συνέπειες της μη καταβολής. Με την παρούσα διατύπωση είναι απίθανο να μπορεί να εφαρμοστεί αποτελεσματικά. Ο κανονισμός λειτουργίας κάθε ΠΟΑΥ, σύμφωνα με τις παρ. 4 και 5 του άρθρου 6, είναι το κατάλληλο μέσο για τον καθορισμό της μεθόδου, αλλά το νομοσχέδιο δεν τον αξιοποιεί ούτε τον αναφέρει.

Προτεινόμενες τροποποιήσεις

Εγγυήσεις διακυβέρνησης

Να προβλεφθεί στον φορέα διαχείρισης ΠΟΑΥ εκπροσώπηση των δήμων, της αρμόδιας περιβαλλοντικής αρχής, της επιστημονικής κοινότητας και των τοπικών κοινωνιών. Οι παραγωγοί δεν πρέπει να ελέγχουν τον σχεδιασμό της παρακολούθησης, την επιλογή αναδόχων, την επικύρωση των αποτελεσμάτων ή τις αποφάσεις που ακολουθούν τη διαπίστωση μη συμμόρφωσης.

Η δημόσια αρχή πρέπει να διατηρεί απεριόριστη πρόσβαση στις μονάδες, να αναθέτει αιφνιδιαστικές επιθεωρήσεις και να ελέγχει το πρόγραμμα παρακολούθησης.

Ανεξάρτητη παρακολούθηση

Η παρακολούθηση πρέπει να διενεργείται από διαπιστευμένους φορείς υπό την εποπτεία δημόσιας αρχής. Η δειγματοληψία πρέπει να πραγματοποιείται ή να εποπτεύεται άμεσα από ανεξάρτητο οργανισμό, ο οποίος ορίζεται ή εγκρίνεται από την αρμόδια περιβαλλοντική αρχή. Τα εργαστήρια πρέπει να διαθέτουν διαπίστευση ISO/IEC 17025 για τις σχετικές αναλύσεις.

Πρέπει να απαιτούνται τεκμηριωμένη αλυσίδα φύλαξης των δειγμάτων, διπλά δείγματα πεδίου, τυφλά δείγματα ελέγχου, όρια ανίχνευσης, δοκιμές εργαστηριακής επάρκειας και ανεξάρτητη επανεξέταση μέρους των δειγμάτων. Ο φορέας διαχείρισης ΠΟΑΥ μπορεί να χρηματοδοτεί τις εργασίες αυτές, αλλά δεν πρέπει να τις ελέγχει.

Σχεδιασμός της παρακολούθησης

Οι παράμετροι πρέπει να καλύπτουν την κατάσταση των ιζημάτων, τη βενθική πανίδα, τα θειούχα και το οξειδοαναγωγικό δυναμικό, τον οργανικό άνθρακα, το διαλυμένο οξυγόνο, τα θρεπτικά στοιχεία, τη χλωροφύλλη-a, τη διαφάνεια, τη βιομάζα, τις ζωοτροφές, τη θνησιμότητα, τα φάρμακα και τις διαφυγές.

Τα αποτελέσματα πρέπει να αξιολογούν τόσο τις μεμονωμένες μονάδες όσο και τις σωρευτικές επιπτώσεις ολόκληρης της ΠΟΑΥ, σε σχέση με την κατάσταση των υδάτων βάσει της Οδηγίας-Πλαίσιο για τα Ύδατα και τους στόχους προστασίας των περιοχών Natura 2000.

Δημόσια πληροφόρηση

Να δημοσιεύονται:

• οι θέσεις των μονάδων·
• οι άδειες και οι μισθώσεις·
• η επιτρεπόμενη και η πραγματική εκτρεφόμενη βιομάζα·
• τα σχέδια παρακολούθησης·
• οι συντεταγμένες των σταθμών μέτρησης·
• οι χρησιμοποιούμενες μέθοδοι·
• τα πρωτογενή αποτελέσματα·
• η κατάσταση του ποιοτικού ελέγχου·
• οι υπερβάσεις·
• τα πορίσματα των επιθεωρήσεων· και
• τα διορθωτικά μέτρα.

Τα επικυρωμένα αποτελέσματα των δειγματοληψιών πρέπει να δημοσιεύονται εντός 30 ημερών. Πρέπει επίσης να δημοσιεύονται τριμηνιαίες λειτουργικές περιλήψεις και ετήσια σωρευτική αξιολόγηση της ΠΟΑΥ. Τα δεδομένα πρέπει να διατίθενται σε αναζητήσιμη, μηχαναγνώσιμη μορφή, με μόνη εξαίρεση αυστηρά και σαφώς καθορισμένες περιπτώσεις εμπιστευτικότητας. Αυτό υποστηρίζει τις απαιτήσεις ενεργητικής διάδοσης περιβαλλοντικών πληροφοριών της Οδηγίας 2003/4/ΕΚ.

Τρεις πρόσθετες προτάσεις

Πρώτον, η χρέωση της περ. δ΄ της παρ. 7 πρέπει να καθορίζεται στον κανονισμό λειτουργίας της ΠΟΑΥ, σύμφωνα με τις παρ. 4 και 5 του άρθρου 6, βάσει μεθόδου που θα ορίζεται στην απόφαση της παρ. 14 του άρθρου 26. Πρέπει επίσης να προβλέπεται δικαίωμα ένστασης ενώπιον του Γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Με την παρούσα διατύπωση, η διάταξη παρέχει μόνο νομοθετική βάση και είναι απίθανο να μπορεί να εφαρμοστεί αποτελεσματικά.

Δεύτερον, η ετήσια έκθεση και τα αποτελέσματα της παρακολούθησης πρέπει να κοινοποιούνται στους ενδιαφερόμενους δήμους και στον Οργανισμό Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής (ΟΦΥΠΕΚΑ).

Τρίτον, η παρ. 14 του άρθρου 26 πρέπει να απαιτεί την έκδοση της σχετικής απόφασης εντός συγκεκριμένης προθεσμίας και όχι απλώς να την επιτρέπει. Η απόφαση αυτή θα θεσπίσει τις αναγκαίες εγγυήσεις. Εάν δεν εκδοθεί, τα υφιστάμενα κενά θα παραμείνουν μόνιμα.

Προτεινόμενες τροποποιήσεις του άρθρου

Παράγραφος 6 — Φορέας διαχείρισης ΠΟΑΥ

Η παράγραφος 6 πρέπει να προβλέπει ότι:

Ο φορέας διαχείρισης ΠΟΑΥ δύναται να χρηματοδοτεί και να συντονίζει διοικητικά το πρόγραμμα περιβαλλοντικής παρακολούθησης. Το πρόγραμμα, το δίκτυο δειγματοληψίας και οι αναλυτικές μέθοδοι εγκρίνονται από την αρμόδια περιβαλλοντική αρχή. Η δειγματοληψία και η ανάλυση διενεργούνται από ανεξάρτητους, κατάλληλα πιστοποιημένους φορείς και διαπιστευμένα εργαστήρια. Όλα τα δεδομένα διαβιβάζονται άμεσα και ταυτόχρονα στην αρμόδια αρχή.

Ο φορέας διαχείρισης ΠΟΑΥ δεν επιτρέπεται να κρίνει την κανονιστική συμμόρφωση, να επικυρώνει ο ίδιος τις περιβαλλοντικές επιδόσεις των μελών του ή να αποφασίζει εάν απαιτούνται μέτρα επιβολής.

Η περ. γ΄ της παρ. 6, σχετικά με την προετοιμασία μισθώσεων θέσεων υδρανάπαυσης, πρέπει να διαγραφεί ή να περιοριστεί στον προσδιορισμό πιθανών θέσεων. Καμία θέση δεν πρέπει να μισθώνεται ή να χρησιμοποιείται χωρίς την ολοκλήρωση των διαδικασιών χωροταξικού σχεδιασμού, περιβαλλοντικής αδειοδότησης, δέουσας εκτίμησης Natura, αξιολόγησης φέρουσας ικανότητας και δημόσιας συμμετοχής που εφαρμόζονται σε κάθε νέα θέση υδατοκαλλιέργειας.

Η πρόσβαση που προβλέπεται στην περ. δ΄ της παρ. 6 πρέπει να περιορίζεται στις συμφωνημένες δραστηριότητες παρακολούθησης. Οι εξουσίες αναγκαστικής πρόσβασης ή αιφνιδιαστικής επιθεώρησης πρέπει να παραμένουν αποκλειστικά στις αρμόδιες δημόσιες αρχές.

Παράγραφος 7 — Υποχρεώσεις των φορέων εκμετάλλευσης

Οι φορείς εκμετάλλευσης πρέπει να υποχρεούνται:

• να υποβάλλουν τα προβλεπόμενα δεδομένα απευθείας στην αρμόδια αρχή·
• να επιτρέπουν την ανεξάρτητη παρακολούθηση από διαπιστευμένους φορείς υπό την εποπτεία δημόσιας αρχής, καθώς και τους προβλεπόμενους από τον νόμο ελέγχους·
• να γνωστοποιούν αμέσως κάθε περιβαλλοντικό περιστατικό· και
• να συνεισφέρουν στο κόστος παρακολούθησης βάσει δημοσιευμένου, ανεξάρτητα ελεγχόμενου και δεκτικού προσφυγής συστήματος επιμερισμού του κόστους.

Το εμπορικό απόρρητο δεν πρέπει να χρησιμοποιείται για την απόκρυψη πληροφοριών σχετικά με εκπομπές, περιβαλλοντικές επιπτώσεις, συμμόρφωση με τους όρους των αδειών ή μέτρα επιβολής.

Παράγραφος 8 — Έλεγχοι

Πρέπει να συσταθεί ανεξάρτητη επιτροπή εποπτείας της παρακολούθησης της ΠΟΑΥ, υπό την προεδρία της αρμόδιας δημόσιας αρχής, με συμμετοχή εκπροσώπων των δήμων, της επιστημονικής κοινότητας, περιβαλλοντικών οργανώσεων, παράκτιων αλιέων και τοπικών κοινοτήτων. Οι παραγωγοί μπορούν να συμμετέχουν, αλλά δεν πρέπει να διαθέτουν πλειοψηφικό έλεγχο.

Η παρακολούθηση πρέπει να διενεργείται ή να επαληθεύεται από διαπιστευμένο φορέα ανεξάρτητο από τις επιχειρήσεις. Τα αποτελέσματα και η ετήσια έκθεση πρέπει να δημοσιεύονται και να κοινοποιούνται στους ενδιαφερόμενους δήμους και στον ΟΦΥΠΕΚΑ, ενώ πρέπει να τηρείται δημόσιο μητρώο μισθώσεων.

Η Αποκεντρωμένη Διοίκηση πρέπει να έχει την εξουσία να απαιτεί πρόσθετες δειγματοληψίες με δαπάνη του φορέα διαχείρισης ΠΟΑΥ. Η χρέωση πρέπει να καθορίζεται στον κανονισμό λειτουργίας της ζώνης βάσει συγκεκριμένης μεθόδου και με δικαίωμα ένστασης. Τα εμπορικά ευαίσθητα δεδομένα πρέπει να προστατεύονται, χωρίς όμως η εμπιστευτικότητα να επιτρέπει την απόκρυψη περιβαλλοντικών αποτελεσμάτων.