Με το Άρθρο 22 του νομοσχεδίου εισάγονται νέοι σημαντικοί όροι για τις υδατοκαλλιέργειες (υδρανάπαυση, θέση υδρανάπαυσης, πολυτροφική υδατοκαλλιέργεια) αν και με καθυστέρηση, αλλά σε συνδυασμό με το Άρθρο 30 του νομοσχεδίου τα τεχνικά και διαδικαστικά θέματα για τις έννοιες αυτές παραμένουν στον αέρα, καθώς θα προκύψουν από άλλες μελλοντικές ΚΥΑ, όπως επίσης για τους πολυσυζητημένους ΠΟΑΥ.

Η υδρανάπαυση προκειμένου να λειτουργεί ως εργαλείο περιβαλλοντικής διαχείρισης και να συμβάλει στην ανάκαμψη περιοχών που έχουν δεχθεί παρατεταμένη πίεση από την παραγωγική δραστηριότητα, θα πρέπει να συνδέεται με σαφείς επιστημονικούς και περιβαλλοντικούς στόχους και όχι μόνο με τη μεταφορά των εγκαταστάσεων σε δεύτερη θαλάσσια έκταση.

Το άρθρο 30 παραπέμπει τα ειδικά, τεχνικά και διαδικαστικά ζητήματα εφαρμογής της υδρανάπαυσης σε μεταγενέστερη υπουργική απόφαση, χωρίς να προσδιορίζει ελάχιστες περιβαλλοντικές προϋποθέσεις που θα πρέπει να διέπουν την εφαρμογή της, ιδίως ως προς την επιλογή και λειτουργία της νέας θέσης και την παρακολούθηση και οικολογική ανάκαμψη της αρχικής.

Προτείνεται, συνεπώς, να προβλεφθούν ήδη στο νομοθετικό πλαίσιο βασικές περιβαλλοντικές αρχές και ελάχιστες προϋποθέσεις για την εφαρμογή της υδρανάπαυσης, οι οποίες θα εξειδικεύονται περαιτέρω βάσει επιστημονικών κριτηρίων, ώστε η εφαρμογή της να μην οδηγεί απλώς στη μετατόπιση της περιβαλλοντικής πίεσης από μία περιοχή σε άλλη.

Η εξουσιοδότηση της παρ. 13 είναι υπερβολικά ευρεία. Ζητήματα που απαιτούν ουσιαστική διοικητική κρίση, επιστημονική αξιολόγηση και εξέταση συγκεκριμένων περιοχών δεν μπορούν να ρυθμίζονται γενικά με υπουργική απόφαση.

Η παρ. 14 ανατρέπει τον εγκεκριμένο κανονισμό λειτουργίας των ΠΟΑΥ και επιτρέπει στους Υπουργούς να καθορίζουν εκ των υστέρων και ανεξέλεγκτα τους όρους λειτουργίας τους. Πρέπει να αφαιρεθεί ολόκληρη. Δεν μπορεί να θεσπιστεί τόσο γενική εξουσιοδότηση πριν από την αναθεώρηση του Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου του 2011.

Η παράγραφος 14 πρέπει να απαλειφθεί εξ ολοκλήρου!
Η προσθήκη της στο άρθρο 26 του Ν. 4282/2014 εισάγει μια εξουσιοδοτική διάταξη που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το υφιστάμενο πλαίσιο. Συγκεκριμένα, ακυρώνει τον Κανονισμό Λειτουργίας της ΠΟΑΥ —ο οποίος συντάσσεται από τον Φορέα Διαχείρισης και εγκρίνεται κατά την αδειοδότηση για τη συνολική εύρυθμη λειτουργία της—, μεταβιβάζοντας την απόφαση για τους όρους λειτουργίας αποκλειστικά και ανεξέλεγκτα στους συναρμόδιους Υπουργούς.

Με τον τρόπο αυτό, ο τρόπος λειτουργίας της ΠΟΑΥ, που αποτελεί ουσιώδες στοιχείο της άδειας ίδρυσής της, καθορίζεται εκ των υστέρων με υπουργική απόφαση, αποσυνδεόμενος από τη διοικητική νομιμότητα που παρείχε η αρχική έγκριση.

(Επιπρόσθετα) Οι εξουσιοδοτικές διατάξεις είναι αναγκαίες για τεχνικά και διαδικαστικά ζητήματα, δεν πρέπει όμως να επιτρέπουν μέσω μεταγενέστερων υπουργικών αποφάσεων ουσιώδεις αλλαγές στους όρους λειτουργίας των ΠΟΑΥ, στις περιβαλλοντικές υποχρεώσεις ή στη χρήση του θαλάσσιου χώρου χωρίς επαρκή δημόσιο έλεγχο.

Ιδιαίτερα η παρ. 14, με τη διατύπωση «καθώς και κάθε άλλο θέμα σχετικό με την εφαρμογή του άρθρου 6», παρέχει υπερβολικά ευρεία εξουσιοδότηση. Προτείνεται να περιοριστεί αποκλειστικά σε σαφώς προσδιορισμένα τεχνικά και διαδικαστικά θέματα και να προβλεφθεί ότι δεν μπορούν με υπουργική απόφαση να τροποποιούνται ουσιώδεις όροι χωροθέτησης, περιβαλλοντικής προστασίας, παραγωγικής δυναμικότητας ή δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που επηρεάζουν τις τοπικές κοινωνίες.

Για αποφάσεις που έχουν ουσιώδεις περιβαλλοντικές ή χωροταξικές συνέπειες πρέπει να προβλέπονται δημοσιοποίηση, επιστημονική τεκμηρίωση και προηγούμενη δημόσια διαβούλευση με συμμετοχή των οικείων Δήμων και των επηρεαζόμενων τοπικών κοινωνιών.

Η αναγκαία ευελιξία της διοίκησης δεν πρέπει να οδηγεί σε δυνατότητα ουσιαστικής μεταβολής του θεσμικού πλαισίου των ΠΟΑΥ χωρίς διαφάνεια, συμμετοχή και δημόσιο έλεγχο.