Άρθρο 31
Κατάργηση αλιευτικού εργαλείου τράτα ή γρίπος που σύρεται από σκάφος
ΣΧΟΛΙΟ ;

Απαράδεκτη διάταξη , που θέτει εν κινδυνω την ασφάλεια δίκαιου, για όλους τους αλιείς,
Η βιτζότρατα είναι ένα παραδοσιακό Ελληνικό αλιευτικό εργαλείο, μακραν το αρχαιότερο, έναντι όλων των αλιευτικών εργαλείων. Διαθέτει όλα τα εχέγγυα, ώστε να μπορεί να εργάζεται απρόσκοπτα.
Πρόκειται για αναιτιολόγητη κατάργηση ενός αλιευτικού εργαλείου, το οποίο διαθέτει Διαχειριστικό σχέδιο, σύμφωνα με τις επιταγές του ΕΚ 1967, που είναι και το μόνο δεσμευτικό προαπαιτούμενο, για την συνέχιση λειτουργίας του.
Διαθέτει επιπρόσθετα δυο δικαστικές αποφάσεις αποφάσεις, ήτοι : από Αρειο Πάγο και ΣΤΕ, που δικαιώνουν την Βιτζότρατα έναντι της Διοίκησης, αλλά και μία από το Δικαστήριο Ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ΕΕ, στο οποίο προσέφυγε, το οποίο καταδίκασε την Χώρας μας.

Να καταθέσουμε τέλος, ένα στοιχείο που πηγάζει από την εμπειρία μας στην θάλασσα : «η παράκτια ζώνη υποβαθμίστηκε ραγδαία μετά την απομάκρυνση της Βιντζότρατας».

Όχι στην κατάργηση του αλιευτικού εργαλείου τράτα ή γρίπος που σύρεται από σκάφος

Διαφωνώ με την οριστική κατάργηση της βιντζότρατας, ενός παραδοσιακού ελληνικού αλιευτικού εργαλείου που έχει συνδεθεί επί γενιές με τις παράκτιες κοινωνίες και τον βιοπορισμό των ανθρώπων της θάλασσας.

Δεν λεω ότι η θάλασσα δεν χρειάζεται προστασία. Υποστηρίζω όμως ότι η προστασία της πρέπει να γίνεται με επιστημονικά τεκμηριωμένα, στοχευμένα και αναλογικά μέτρα και όχι με την εξαφάνιση ενός ολόκληρου επαγγελματικού εργαλείου και μαζί ενός κομματιού της ελληνικής αλιευτικής παράδοσης.

Το ίδιο το ΕΛΚΕΘΕ έχει αναλάβει την επιστημονική παρακολούθηση της βιντζότρατας και έχει τονίσει ότι η επιστημονική αξιολόγηση πρέπει να είναι αντικειμενική, ενώ οι αποφάσεις για τη λειτουργία του εργαλείου είναι πολιτικές.

Επιπλέον, η μέχρι σήμερα διαχείριση του εργαλείου έχει δείξει ότι μπορούν να εφαρμόζονται περιορισμοί και κανόνες αντί μιας απόλυτης κατάργησης.

Ζητώ λοιπόν να μην αντιμετωπιστεί η βιντζότρατα ως ένα «καταστροφικό» εργαλείο που πρέπει απλώς να εξαφανιστεί, αλλά να εξεταστεί ένα σύγχρονο πλαίσιο λειτουργίας της, με ελέγχους, περιορισμούς όπου πραγματικά απαιτούνται και συνεχή επιστημονική παρακολούθηση.

Η προστασία της θάλασσας δεν πρέπει να σημαίνει την καταστροφή των ανθρώπων που ζουν από αυτήν. Ας προστατεύσουμε και τη θάλασσα και την ελληνική αλιεία, αντί να θυσιάσουμε τη μία για την άλλη.

Για άλλη μια φορά η σημερινή Ελληνική Κυβέρνηση, επέλεξε να δείξει τις πραγματικές προθέσεις της και την διάθεση της να αντιμετωπίσει τους Έλληνες αλιείς, με τρόπο που προκαλεί απορίες και κυρίως ερωτηματικά για τα πραγματικά της κίνητρα.
Στις 24/8/2026, εντελώς αιφνιδιαστικά, προχώρησε στην ανάρτηση σε δημόσια διαβούλευση, του νέου νομοσχεδίου του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, όπου στο με αριθμό 31 άρθρό του, φέρεται προς ψήφιση από την Ελληνική Βουλή, διάταξη με την οποία καταργείται το αλιευτικό εργαλείο της βιντζότρατας.
Η εν λόγω διάταξη, καθόλα αντισυνταγματική και παράνομη, καθώς δεν συνοδεύεται από την παραμικρή επιστημονική αιτιολογία, αποσκοπεί στην κατάργηση ενός παραδοσιακού αλιευτικού εργαλείου, για το οποίο έχει ήδη υποβληθεί σχετικό Διαχειριστικό Σχέδιο για τη λειτουργία του από την ίδια την Κυβέρνηση το 2021, το οποίο έχει εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, από τις αρμόδιες επιστημονικές της υπηρεσίες, από την Διεύθυνση Αλιείας της Ελλάδας και από τους αρμόδιους επιστημονικούς φορείς της χώρας (ΕΛΚΕΘΕ, ΙΝΑΛΕ). Επιπλέον, το Συμβούλιο της Επικρατείας, έχει κρίνει οτι είναι δυνατή η λειτουργία του, με την εκπόνηση σχετικού Διαχειριστικού Σχεδίου, ενώ για το θέμα η Ελλάδα έχει ήδη καταδικαστεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με την καταβολή σχετικού προστίμου.
Παρά τα ανωτέρω, επιλέγεται με τρόπο παράνομο και κυρίως ΑΝΑΙΤΙΟΛΟΓΗΤΟ η κατάργηση του αλιευτικού εργαλείου της βιντζότρατας, με τρόπο μάλιστα που ανοίγει το δρόμο για την μελλοντική κατάργηση και άλλων αλιευτικών εργαλείων.
Η πιθανότητα δημιουργίας ενός προηγούμενου, σύμφωνα με το οποίο η Διοίκηση θα καταργεί ΑΝΑΙΤΙΟΛΟΓΗΤΑ, νόμιμα επαγγελματικά δικαιώματα των πολιτών, πρέπει και είναι βέβαιο οτι θα τύχει του ανάλογου ελέγχου των Ελληνικών Δικαστηρίων αλλά και των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Τέλος, το γεγονός οτι επιδιώκεται να τεκμηριωθεί η όποια απόφαση για κατάργηση του εργαλείου στον Κανονισμό (ΕΚ) 1967/2006 αποτελεί πράξη επικύνδυνη και για την δημιουργία ενός εφιαλτικού προηγούμενου, καθώς ο ως άνω Κανονισμός εισάγει αποκλειστικά και μόνο χωρικούς περιορισμούς στην λειτουργία της βιντζότρατας και άλλων αλιευτικών εργαλείων και σε καμία περίπτωση απαγόρευσής του. Συνεπώς, η εντελώς αδικαιολόγητη σημείωση του Υπουργείου στο σχετικό Δελτίο Τύπου του, οτι η παρούσα διάταξη εκδίδεται σε συμμόρφωση με το ισχύον ενωσιακό δίκαιο είναι τουλάχιστον ακατανόητη.

Αν η Κυβέρνηση και το Υπουργείο πραγματικά διαβάσουν όλα τα σχόλια της διαβούλευσης και ενδιαφέρονται να ακούσουν τους ανθρώπους που ασχολούνται εδώ και χρόνια με την αλιεία, τότε θα πρέπει να εξετάσουν τα πραγματικά δεδομένα και όχι απλώς να διαγράψουν από το Εθνικό Αλιευτικό Μητρώο τη λέξη «τράτα» ή «βιντζότρατα». Αυτό που ζητάμε είναι να μας δοθεί η δυνατότητα να επιστρέψουμε στη δουλειά μας από την 1η Οκτωβρίου.

Από όσα διαβάσαμε στη διαβούλευση, είναι χαρακτηριστικό ότι δεν υπήρξε τεκμηριωμένη τοποθέτηση από μεγάλες οικολογικές οργανώσεις, όπως η WWF και η Greenpeace, με κάποια συγκεκριμένη μελέτη ή επιστημονική έρευνα που να αποδεικνύει ότι το συγκεκριμένο αλιευτικό εργαλείο είναι καταστροφικό. Αντίστοιχα, ούτε στο ΣτΕ, παρά το γεγονός ότι είχαν κληθεί, δεν υπήρξε η παρουσία τους με λόγο έληψης επιστημονικών στοιχείων που να το τεκμηριώνουν.

Αντί γι’ αυτό, στη διαβούλευση διαβάσαμε το σχόλιο μιας «Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας για την Προστασία των Υδάτινων Οικοσυστημάτων», το οποίο ουσιαστικά αναφέρει ότι η αναφορά του εργαλείου στις άδειες αλιευτικών σκαφών διαγράφεται και ότι η βιντζότρατα καταργείται από τα ενεργά αλιευτικά εργαλεία του Εθνικού Αλιευτικού Μητρώου. Πού ακριβώς όμως βρίσκεται η επιστημονική μελέτη που αποδεικνύει ότι το εργαλείο είναι καταστροφικό και ότι πρέπει να διαγραφεί; Αν αυτό θεωρείται επιστημονική τεκμηρίωση, τότε πραγματικά δεν ξέρουμε τι άλλο να πούμε.

Από την 1/4/2020 μέχρι και σήμερα η βιντζότρατα δεν εργάζεται. Μπορεί λοιπόν το Υπουργείο να μας ενημερώσει επίσημα τι έχει συμβεί αυτά τα χρόνια με τα ιχθυαποθέματα που αφορούν τα είδη που αλιεύαμε με τη βιντζότρατα; Και ποιο άλλο νόμιμο αλιευτικό εργαλείο μπορεί σήμερα να ψαρέψει το μαριδάκι;

Γιατί η πραγματικότητα που βλέπουμε είναι η εξής: το μαριδάκι που με τη βιντζότρατα έφτανε περίπου στα 5€ το κιλό, σήμερα πωλείται παράνομα ακόμη και 17€ το κιλό, χωρίς ουσιαστικό έλεγχο. Είναι πραγματικά αυτό το αποτέλεσμα που επιδιώκει το Υπουργείο;

Σε όλες τις συναντήσεις που έχουν γίνει στο Υπουργείο, οι εκάστοτε υπουργοί μάς έλεγαν ότι το Υπουργείο θα εφαρμόσει τις αποφάσεις των δικαστηρίων. Μάλιστα, διαβάζοντας την απόφαση του ΣτΕ, μας έλεγαν ότι αυτή ουσιαστικά οδηγεί στην αφαίρεση της άδειάς μας. Και τώρα, στη συγκεκριμένη διαβούλευση, η απόφαση του ΣτΕ φαίνεται να παραμερίζεται και γίνεται αναφορά σε διαφορετική απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εδώ πραγματικά ταιριάζει η φράση: «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν».

Το δικό μου καΐκι είναι κατασκευής του 1947. Μας λέτε να πάρουμε 25.000€ και να αλλάξουμε αλιευτική δραστηριότητα. Εσείς, στη θέση μας, θα το τολμούσατε; Όταν μόνο ο εξοπλισμός που διαθέτουμε σήμερα ξεπερνά τις 60.000–80.000€, μας ζητάτε ουσιαστικά να τα πουλήσουμε. Ποιος όμως θα αγοράσει εξοπλισμό για ένα αλιευτικό εργαλείο που το ίδιο το Υπουργείο θέλει να διαγράψει;

Δεν ζητάμε προνόμια. Ζητάμε να ακουστεί η πραγματικότητα, να υπάρξει επιστημονική τεκμηρίωση και να εφαρμοστούν οι αποφάσεις με τρόπο δίκαιο για τους ανθρώπους που έχουν επενδύσει μια ολόκληρη ζωή σε αυτή τη δουλειά.

Μη μας ζητάτε να εγκαταλείψουμε το επάγγελμά μας και να πετάξουμε μια περιουσία που χτίσαμε με κόπο, χωρίς να μας δίνετε πρώτα πραγματικές απαντήσεις και στοιχεία. Δυστυχώς η κυβέρνηση παρόλο που ξέρει ότι έχουμε δίκιο, για χάρη ενός μεγαλοεπιχειρηματία, μας έχει δεμένους από το 2020 και τώρα έρχεται με παράνομο τρόπο να μας πάρει τις άδειες, λες και είναι του υπουργού. Είναι πραγματικά κρίμα και άδικο μια ιστορία που έχει θρέψει τόσες γενιές ανθρώπων, που έχει μεγαλώσει οικογένειες και έχει γίνει κομμάτι της ζωής και της παράδοσής μας, μια ιστορία που έχει τραγουδηθεί από τόσους ανθρώπους και έχει συνδεθεί με τον τόπο μας, να κινδυνεύει να χαθεί έτσι άδοξα.

Η οριστική κατάργηση της βιντζότρατας: ένα σοβαρό επιστημονικό, θεσμικό και ηθικό ζήτημα

Η προτεινόμενη οριστική κατάργηση της βιντζότρατας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μία απλή διοικητική ρύθμιση για την κατάργηση ενός αλιευτικού εργαλείου. Πρόκειται για μία απόφαση με μη αναστρέψιμες συνέπειες, η οποία εγείρει σοβαρά επιστημονικά, θεσμικά, κοινωνικά και, κυρίως, ηθικά ζητήματα.

Η βιντζότρατα αποτελεί παραδοσιακό αλιευτικό εργαλείο της παράκτιας αλιείας στη Μεσόγειο. Στην Ελλάδα ο συγκεκριμένος στόλος έχει ήδη συρρικνωθεί δραματικά: από 620 σκάφη το 1991, σήμερα δεν υπερβαίνει τα 77 ενεργά σκάφη, σε σύνολο 11.459 αλιευτικών σκαφών όλων των κατηγοριών. Πρόκειται, επομένως, για έναν εξαιρετικά μικρό αλιευτικό κλάδο, ο οποίος δραστηριοποιείται σε πολύ περιορισμένο τμήμα της παράκτιας ζώνης.

Α. Η επιστημονική τεκμηρίωση δεν μπορεί να χρησιμοποιείται επιλεκτικά
Το σοβαρότερο ερώτημα που τίθεται είναι απλό: Ποια νέα επιστημονικά δεδομένα προέκυψαν που επιβάλλουν σήμερα την οριστική κατάργηση του εργαλείου;
Η λειτουργία της βιντζότρατας δεν βασίστηκε τα προηγούμενα χρόνια σε μία αυθαίρετη πολιτική επιλογή. Η χώρα εκπόνησε Σχέδιο Διαχείρισης στο πλαίσιο του Κανονισμού (ΕΚ) 1967/2006, το οποίο αξιολογήθηκε θετικά από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ακολούθησε η Υπουργική Απόφαση 6719/146097/29-12-2016 και ο Εκτελεστικός Κανονισμός (ΕΕ) 2017/929, με τον οποίο χορηγήθηκε παρέκκλιση για τη λειτουργία του εργαλείου υπό συγκεκριμένους όρους.
Κατά την εφαρμογή του Σχεδίου Διαχείρισης πραγματοποιήθηκε συστηματική συλλογή και αξιολόγηση επιστημονικών δεδομένων από το ΕΛΚΕΘΕ και το ΙΝΑΛΕ, στο πλαίσιο του Εθνικού Προγράμματος Συλλογής Αλιευτικών Δεδομένων. Παρακολουθήθηκαν η αλιευτική δραστηριότητα, η χωρική και χρονική κατανομή της, οι συλλήψεις, τα βιολογικά χαρακτηριστικά των αλιευμάτων και η κατάσταση των σχετικών ιχθυαποθεμάτων.
Μετά τη λήξη της περιόδου εφαρμογής, υποβλήθηκε νέο Σχέδιο Διαχείρισης στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Και αυτό αξιολογήθηκε θετικά ως προς την επιστημονική τεκμηρίωσή του, ενώ οι ελληνικές αρχές κλήθηκαν να ολοκληρώσουν τις εθνικές διαδικασίες που απαιτούνταν για τη συνέχεια της διαδικασίας.
Επομένως, τίθεται ένα θεμελιώδες ζήτημα επιστημονικής δεοντολογίας και θεσμικής συνέπειας: Εάν υπάρχουν νεότερα επιστημονικά δεδομένα που ανατρέπουν τα συμπεράσματα των προηγούμενων αξιολογήσεων, αυτά πρέπει να παρουσιαστούν δημόσια. Εάν δεν υπάρχουν, τότε οφείλει να εξηγηθεί με ποια επιστημονική αιτιολόγηση οδηγούμαστε από δύο θετικά αξιολογημένα Σχέδια Διαχείρισης στην οριστική κατάργηση του εργαλείου.
Διαφορετικά δημιουργείται η εύλογη εντύπωση ότι η επιστημονική τεκμηρίωση γίνεται αποδεκτή όταν εξυπηρετεί μία διοικητική διαδικασία και αγνοείται όταν δεν εξυπηρετεί μία προειλημμένη πολιτική επιλογή. Αυτό συνιστά απαξίωση όχι μόνο των συγκεκριμένων επιστημονικών μελετών αλλά και της ίδιας της αρχής της τεκμηριωμένης διαχείρισης της αλιείας.

Β. Δεν είναι επιστημονικά αποδεκτή η μονοδιάστατη απόδοση ευθύνης
Γύρω από τη βιντζότρατα έχουν καλλιεργηθεί επί χρόνια ισχυρισμοί περί καταστροφικών και μη αναστρέψιμων επιπτώσεων, χωρίς αυτοί να αντιστοιχούν στα πραγματικά δεδομένα και στο πραγματικό μέγεθος της συγκεκριμένης δραστηριότητας.
Πώς μπορεί να αποδίδεται καθοριστική ευθύνη για την κατάσταση των ελληνικών ιχθυαποθεμάτων σε έναν στόλο μόλις 77 σκαφών, ο οποίος δραστηριοποιείται σε ένα εξαιρετικά περιορισμένο τμήμα της παράκτιας ζώνης; Γιατί ένας στόλος 77 σκαφών (με μέσο ολικό μήκος ~10 μέτρα) μετατρέπεται σε περιβαλλοντικό αποδιοπομπαίο τράγο;

Παράλληλα, υπάρχουν περιοχές στις οποίες η βιντζότρατα και η μηχανότρατα δεν δραστηριοποιούνται εδώ και δεκαετίες, χωρίς αυτό να έχει αποτρέψει τη σημαντική μείωση των αλιευμάτων που αναφέρουν οι ίδιοι οι παράκτιοι αλιείς. Το γεγονός αυτό υπενθυμίζει κάτι αυτονόητο για την επιστήμη της αλιευτικής διαχείρισης: η κατάσταση των θαλάσσιων οικοσυστημάτων είναι αποτέλεσμα πολλαπλών και αλληλεπιδρώντων πιέσεων και δεν επιτρέπεται να αναζητούμε έναν εύκολο «ένοχο».

Γ. Υπάρχει όμως και ένα σοβαρό ηθικό ζήτημα
Για πολλά χρόνια η Πολιτεία ζήτησε από τους συγκεκριμένους αλιείς να λειτουργούν υπό ένα αυστηρό καθεστώς διαχείρισης, να αποδέχονται περιορισμούς, να συνεργάζονται με ερευνητικούς φορείς, να παρέχουν στοιχεία και να συμμετέχουν σε μία διαδικασία επιστημονικής παρακολούθησης της δραστηριότητάς τους.
Οι άνθρωποι αυτοί είχαν κάθε λόγο να θεωρούν ότι η συμμόρφωσή τους, τα δεδομένα που συγκεντρώνονταν και η επιστημονική αξιολόγηση θα αποτελούσαν τη βάση για τις μελλοντικές αποφάσεις.
Εάν, μετά από χρόνια παρακολούθησης και δύο θετικά αξιολογημένα Σχέδια Διαχείρισης, η τελική απάντηση της Πολιτείας είναι απλώς η οριστική κατάργηση του εργαλείου, χωρίς να αποδεικνύεται ότι τα επιστημονικά δεδομένα επιβάλλουν αυτή την επιλογή, τότε τίθεται ένα αυτονόητο ερώτημα: Γιατί ζητήθηκε από αυτούς τους ανθρώπους να συμμετέχουν επί χρόνια σε αυτή τη διαδικασία;
Δεν είναι ηθικά αποδεκτό μία επαγγελματική ομάδα να καλείται επί χρόνια να συμμορφώνεται, να παρακολουθείται, να συνεργάζεται και να περιμένει την ολοκλήρωση θεσμικών διαδικασιών, για να πληροφορηθεί τελικά ότι η δραστηριότητά της καταργείται οριστικά, χωρίς σύνδεση της απόφασης με τα αποτελέσματα της επιστημονικής παρακολούθησης. Αυτό δεν συνιστά απλώς διοικητική ασυνέχεια. Δημιουργεί ένα σοβαρό ζήτημα αξιοπιστίας της Πολιτείας απέναντι στους πολίτες που καλούνται να συνεργαστούν μαζί της.

Δ. Η στοχοποίηση των αλιέων πρέπει να σταματήσει
Ιδιαίτερα προβληματικός είναι και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται κατά καιρούς η βιντζότρατα στη δημόσια συζήτηση.
Έχουν υπάρξει δημοσιεύματα και οπτικοακουστικό υλικό στα οποία, ενώ γίνεται αναφορά στη βιντζότρατα, προβάλλονται εικόνες που αντιστοιχούν σε διαφορετικές αλιευτικές πρακτικές, κυρίως σε δραστηριότητα μηχανότρατας Ατλαντικής αλιείας.
Αυτό δεν αποτελεί μία ασήμαντη τεχνική ανακρίβεια. Όταν εικόνες ενός διαφορετικού εργαλείου χρησιμοποιούνται για να διαμορφωθεί η δημόσια αντίληψη για τη βιντζότρατα, δημιουργείται μία παραπλανητική εικόνα και ενισχύεται η κοινωνική στοχοποίηση μιας πολύ μικρής ομάδας επαγγελματιών αλιέων.
Η Πολιτεία δεν πρέπει να νομοθετεί υπό το βάρος επικοινωνιακών εντυπώσεων. Οφείλει να προστατεύει τον δημόσιο διάλογο από την παραπληροφόρηση και να βασίζει τις αποφάσεις της σε πραγματικά δεδομένα.

Ε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει απαγορεύσει τη βιντζότρατα
Είναι επίσης κρίσιμο να μην δημιουργείται η εντύπωση ότι η κατάργηση αποτελεί αναπόφευκτη ευρωπαϊκή υποχρέωση.
Το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο προβλέπει τη δυνατότητα παρεκκλίσεων υπό συγκεκριμένους όρους και βάσει επιστημονικά τεκμηριωμένων Σχεδίων Διαχείρισης. Αντίστοιχες διαδικασίες εξακολουθούν να εφαρμόζονται και σε άλλα κράτη μέλη.
Συνεπώς, εφόσον η Ελλάδα επιλέξει την οριστική κατάργηση, η επιλογή αυτή πρέπει να παρουσιαστεί με ακρίβεια ως εθνική πολιτική επιλογή και να αιτιολογηθεί ως τέτοια. Δεν πρέπει να αποδίδεται γενικά και αόριστα σε μία υποτιθέμενη ευρωπαϊκή απαγόρευση.

ΣΤ. Με την κατάργηση δεν χάνεται μόνο ένα εργαλείο – χάνεται γνώση
Υπάρχει, τέλος, μία διάσταση εξαιρετικά σημαντική και η οποία απουσιάζει σχεδόν ολοκληρωτικά από τη συζήτηση. Η οριστική κατάργηση της βιντζότρατας δεν σημαίνει μόνο ότι 77 σκάφη θα σταματήσουν να χρησιμοποιούν ένα αλιευτικό εργαλείο. Σημαίνει ότι μία συσσωρευμένη εμπειρική οικολογική γνώση πολλών γενεών κινδυνεύει να εξαφανιστεί οριστικά. Η επιστήμη σήμερα αναγνωρίζει όλο και περισσότερο την αξία της Τοπικής και Εμπειρικής Οικολογικής Γνώσης (Local and Traditional Ecological Knowledge) ως συμπληρωματικής πηγής πληροφορίας για τη διαχείριση των θαλάσσιων οικοσυστημάτων.
Εάν το εργαλείο καταργηθεί οριστικά και η συνέχεια μεταξύ των γενεών αλιέων διακοπεί, σημαντικό μέρος αυτής της γνώσης δεν θα μπορεί να ανακτηθεί εκ των υστέρων. Η απώλεια αυτή είναι μη αναστρέψιμη.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται μία πρόσθετη ηθική ευθύνη της Πολιτείας: πριν αποφασίσει ότι μία παραδοσιακή δραστηριότητα πρέπει να εξαφανιστεί, οφείλει τουλάχιστον να έχει αποδείξει με επιστημονικά δεδομένα ότι η εξαφάνισή της είναι αναγκαία και αναλογική.
Στο Άρθρο 31 δεν αιτιολογείται γιατί προτείνεται η κατάργηση του συγκεκριμένου αλιευτικού εργαλείου. Η οριστική κατάργηση πρέπει να αποτελεί το έσχατο μέτρο και όχι την εύκολη διοικητική λύση. Η Ελλάδα διαθέτει ήδη επιστημονικά δεδομένα, πολυετή παρακολούθηση, εμπειρία εφαρμογής Σχεδίου Διαχείρισης και θετικές ευρωπαϊκές αξιολογήσεις. Η λογική συνέχεια αυτής της διαδικασίας είναι η επιστημονικά ελεγχόμενη διαχείριση του εργαλείου: περιορισμένος αριθμός αδειών, σαφής χωρικός και χρονικός περιορισμός, προστασία ευαίσθητων ενδιαιτημάτων, πλήρης καταγραφή της δραστηριότητας, συστηματική επιστημονική παρακολούθηση και περιοδική αξιολόγηση των επιπτώσεων.
Εάν η Πολιτεία διαθέτει νέα επιστημονικά στοιχεία που αποδεικνύουν ότι ακόμη και υπό αυτές τις προϋποθέσεις η δραστηριότητα προκαλεί μη αποδεκτές επιπτώσεις, οφείλει να τα παρουσιάσει. Εάν όμως τέτοια στοιχεία δεν υπάρχουν, η οριστική κατάργηση ενός παραδοσιακού αλιευτικού εργαλείου, παρά την προηγούμενη θετική επιστημονική και θεσμική αξιολόγησή του, δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως αυτονόητη περιβαλλοντική επιλογή.
Η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος είναι αδιαπραγμάτευτη. Ακριβώς γι' αυτό οι αποφάσεις πρέπει να βασίζονται στην επιστήμη και όχι σε στερεότυπα, επικοινωνιακές πιέσεις ή στην ανάγκη εξεύρεσης ενός εύκολου στόχου.
Η Πολιτεία οφείλει να απαντήσει δημόσια και τεκμηριωμένα: Ποια επιστημονικά δεδομένα επιβάλλουν σήμερα την οριστική κατάργηση; Τι άλλαξε σε σχέση με τα Σχέδια Διαχείρισης που αξιολογήθηκαν θετικά; Γιατί δεν εξετάζεται η συνέχιση της δραστηριότητας υπό αυστηρό και επιστημονικά ελεγχόμενο καθεστώς; Και ποια μέριμνα έχει ληφθεί για την καταγραφή και διατήρηση της εμπειρικής οικολογικής γνώσης που πρόκειται να χαθεί;

Αυτές οι τοποθετήσεις και τα ερωτήματα δεν αφορούν μόνο 77 αλιευτικά σκάφη. Αφορούν τον τρόπο με τον οποίο η χώρα αντιλαμβάνεται την επιστημονικά τεκμηριωμένη διαχείριση, τη θεσμική συνέπεια και, τελικά, τον σεβασμό της Πολιτείας προς τους ίδιους τους πολίτες της.