Στο άρθρο Άρθρο3Γ «Επιθεωρητές αλιείας» αναφέρεται ότι
1.«Τα στελέχη των αρμόδιων αρχών ελέγχου του άρθρου 3Β, κατόπιν ορισμού τους ως επιθεωρητών αλιείας από τους φορείς στους οποίους υπάγονται, εγγράφονται στο «Εθνικό Μητρώο Επιθεωρητών Αλιείας» του άρθρου 3Δ.»
Και στο Άρθρο 3Δ «Εθνικό Μητρώο Επιθεωρητών Αλιείας» αναφέρεται ότι
2. Τα στελέχη των αρχών ελέγχου της περ. α) του άρθρου 3Β που εγγράφονται στο Ε.Μ.Ε.Α. ανήκουν στον κλάδο πανεπιστημιακής εκπαίδευσης (ΠΕ) Γεωτεχνικών με ειδικότητα Ιχθυολόγων ή στον κλάδο τεχνολογικής εκπαίδευσης (ΤΕ) Τεχνολόγων Γεωπονίας με ειδικότητα Ιχθυοκομίας – Αλιείας.
Θα πρέπει να δίνεται η δυνατότητα αυτοδίκαια στα στελέχη των σχετικών αρχών των παραπάνω ειδικοτήτων να μπορούν να εγγράφονται στο μητρώο χωρίς να είναι απαραίτητη η έγκριση από το φορέα στον οποίο υπάγονται.
Επιπλέον θεωρούμε ότι η συγκρότηση των κοινών κλιμακίων ελέγχου θα πρέπει να μπορεί να γίνεται και με απόφαση των υπηρεσιών της του άρθρου 3Β)α).
Επίσης πολλά στελέχη των παραπάνω υπηρεσιών αλιείας των περιφερειών και της ΓΔΑ έχουν ήδη από το 2017 εκπαιδευτεί ως «επιθεωρητές αλιείας», θεωρούμε ότι χρειάζεται νέα εκπαίδευση λόγω του μεγάλου χρονικού διαστήματος που έχει μεσολαβήσει, αλλά και για να δοθεί η ευκαιρία σε νέους υπαλλήλους να εκπαιδευτούν και προτείνουμε να υπάρχει μια περιοδική εκπαίδευση, όταν αυτό κρίνεται σκόπιμο (σημαντικές αλλαγές ευρωπαϊκής ή εθνικής νομοθεσίας, νεοεισερχόμενοι υπάλληλοι κλπ).

Άρθρο 5 — Επιθεωρητές αλιείας
• Προσθήκη παραγράφου μετά την παράγραφο 1, ώστε να είναι σαφής ο ρόλος των επιθεωρητών αλιείας
«2. Οι επιθεωρητές αλιείας διενεργούν τακτικούς, έκτακτους και δειγματοληπτικούς ελέγχους και επιθεωρήσεις.»
• Ο ορισμός των επιθεωρητών αλιείας από την Περιφέρεια και την Αποκεντρωμένη να γίνεται στο σύνολο των υπαλλήλων της που φέρουν τις προϋποθέσεις της παρ.2 του αρθ.6, οι οποίοι στη συνέχεια θα εγγράφονται στο ΕΜΕΑ και να αναλαμβάνουν ρόλους στο ΟΣΠΑ.

Δεν αμφισβητείται η ανάγκη αποτελεσματικού ελέγχου. Δεν τεκμηριώνεται όμως η ανάγκη επέκτασης των ελεγκτικών αρμοδιοτήτων σε ένα τόσο μεγάλο δίκτυο επιθεωρητών διαφορετικών υπηρεσιών.

Το Λιμενικό Σώμα πραγματοποιεί ήδη τους ελέγχους της επαγγελματικής αλιείας στη θάλασσα και στους λιμένες πολύ αποτελεσματικά. Διαθέτει την επιχειρησιακή εμπειρία, τα μέσα και την πραγματική γνώση των αλιευτικών σκαφών, των εργαλείων και των συνθηκών εργασίας στη θάλασσα.

Η δημιουργία πρόσθετων ελεγκτικών σχημάτων κινδυνεύει να αυξήσει τη γραφειοκρατία, τις αλληλοεπικαλύψεις και τις διαφορετικές ερμηνείες της νομοθεσίας, χωρίς να αποδεικνύεται αντίστοιχη βελτίωση του ελέγχου. Αυξάνει επίσης τον κίνδυνο βεβαίωσης παράβασης από όργανο που γνωρίζει το δικό του διοικητικό αντικείμενο, αλλά δεν διαθέτει ειδική γνώση της επαγγελματικής αλιείας, της λειτουργίας του ΟΣΠΑ και των πραγματικών συνθηκών πάνω στο σκάφος.

Ζητείται να παραμείνει το Λιμενικό Σώμα η κύρια αρμόδια αρχή για τους ελέγχους στη θάλασσα, στα αλιευτικά σκάφη, στα εργαλεία και κατά την εκφόρτωση. Οι υπόλοιπες υπηρεσίες πρέπει να περιορίζονται στα σαφώς καθορισμένα αντικείμενα της αρμοδιότητάς τους, όπως η εμπορία, τα φορολογικά παραστατικά και η ασφάλεια των τροφίμων.

Κανένα όργανο δεν πρέπει να βεβαιώνει αλιευτική παράβαση χωρίς προηγούμενη ειδική και πιστοποιημένη κατάρτιση. Για κάθε περιστατικό πρέπει να υπάρχει μία αρμόδια αρχή και μία ενιαία διαδικασία, ώστε να αποκλείονται οι παράλληλοι έλεγχοι, οι διαφορετικές κρίσεις και η διπλή βεβαίωση ή κύρωση για τα ίδια πραγματικά γεγονότα.

Η διάρκεια της επιτόπιας επιθεώρησης πρέπει επίσης να έχει σαφές ανώτατο χρονικό όριο. Ένα επαγγελματικό αλιευτικό σκάφος δεν μπορεί να παραμένει δεμένο επ’ αόριστο και να χάνει ολόκληρο αλιευτικό ταξίδι και ημερομίσθια, χωρίς να έχει ακόμη διαπιστωθεί παράβαση.

Με την ολοκλήρωση του ελέγχου πρέπει να παραδίδεται αμέσως στον πλοίαρχο αντίγραφο της έκθεσης, με όλα τα ευρήματα, τις μετρήσεις και το αποδεικτικό υλικό. Η προθεσμία των ενενήντα ημερών για την ολοκλήρωση του ελέγχου είναι υπερβολική και πρέπει να περιοριστεί σημαντικά.

Το ζητούμενο δεν είναι να ελεγχθεί περισσότερο ο παράκτιος αλιέας. Το ζητούμενο είναι να αναγεννηθεί η θάλασσα. Χωρίς χωροθετημένες ζώνες, επιστημονικά τεκμηριωμένες χρονικές απαγορεύσεις, προστασία των περιοχών αναπαραγωγής και ένα συνολικό σχέδιο ανάκαμψης των ιχθυαποθεμάτων, κανένα σύστημα επιθεωρήσεων και κυρώσεων δεν μπορεί από μόνο του να εξασφαλίσει το μέλλον της ελληνικής αλιείας.

Σημαντικό και θετικό το ότι θα υπάρχει συντονισμός και διασύνδεση μεταξύ των διάφορων οργάνων, εθνικών κι ευρωπαϊκών.