Η πρωτοβουλία για τη θεσμοθέτηση ενός ενιαίου πλαισίου στο επάγγελμα του Ψυχολόγου κινείται προς μια θετική κατεύθυνση, καθώς η ανάγκη για προστασία του κοινού και διασφάλιση της ποιότητας των υπηρεσιών ψυχικής υγείας είναι αδιαμφισβήτητη. Προκειμένου, όμως, η ρύθμιση αυτή να επιτύχει ουσιαστικά τον στόχο της, είναι απαραίτητο να επανεξεταστούν ορισμένα καίρια σημεία που αφορούν την εκπαίδευση στην Ψυχοθεραπεία:

Διασφάλιση Ακαδημαϊκών Προαπαιτούμενων: Η άσκηση της ψυχοθεραπείας αποτελεί εξειδικευμένη επιστημονική πράξη που απαιτεί στερεό ακαδημαϊκό υπόβαθρο στην ψυχοπαθολογία και την ανθρώπινη συμπεριφορά. Η εισαγωγή σε προγράμματα ψυχοθεραπευτικής εκπαίδευσης —ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα— οφείλει να προϋποθέτει αυστηρά ακαδημαϊκά κριτήρια. Επιπλέον χρειάζεται να διασφαλιστεί η ποιότητα των παρεχόμενων προγραμμάτων Η απουσία τέτοιων φίλτρων ελλοχεύει τον κίνδυνο παροχής υπηρεσιών από άτομα χωρίς τη δέουσα επιστημονική κατάρτιση, γεγονός που τελικά δεν προστατεύει τον λήπτη υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

Ενίσχυση της Δημόσιας Εκπαίδευσης & Αναγνώριση των Δημόσιων Πτυχίων: δεν νοείται να υπάρχει αποκλειστικά ιδιωτική εκπαίδευση στην ψυχοθεραπεία, δίχως δημόσια εκπαίδευση που να θέτει το όριο ποιότητας και να αποτελεί σημείο αναφοράς. Είναι κρίσιμο η εξειδίκευση στην ψυχοθεραπεία να αναπτυχθεί και να προσφέρεται συγκροτημένα εντός του Δημόσιου Πανεπιστημίου (ΑΕΙ). Η εξάρτηση της μεταπτυχιακής κατάρτισης αποκλειστικά από ιδιωτικούς φορείς επιβαρύνει δυσανάλογα τους νέους επιστήμονες και αποδυναμώνει την αξία του βασικού δημόσιου τίτλου σπουδών.

Ισότιμος Θεσμικός Διάλογος: το Υπουργείο Υγείας να έλθει σε έναν ουσιαστικό και διαρκή διάλογο με τα Τμήματα Ψυχολογίας των Δημόσιων Πανεπιστημίων και τους θεσμικούς φορείς των αδειούχων επαγγελματιών, ώστε να συνδιαμορφωθεί ένα πλαίσιο εκπαίδευσης και δεοντολογίας με αμιγώς επιστημονικά, διαφανή και προσβάσιμα κριτήρια για όλους.

Στόχος όλων μας παραμένει η παροχή υψηλού επιπέδου υπηρεσιών ψυχικής υγείας, με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον και τη δεοντολογία.

Οι πολύ σημαντικές υπηρεσίες, συμβουλευτικης ψυχικης υγείας και ψυχοθεραπείας, χρειάζεται να καταστεί σαφές ότι δεν μπορούν να αποτελούν ξεχωριστά και αυτόνομα επαγγελματα. Αλλά εξειδικευσεις και επαγγελματικές πράξεις συγκεκριμένων πτυχιούχων πανεπιστημιακων ιδρυμάτων. Αλλιώς ενισχύεται απλά το κέρδος και υπονομευονται βασικοί τίτλοι σπουδών.
Αν ,επί παραδείγματει, εγώ θέλω να γίνω μετεωρολόγος προφανώς χρειάζεται να έχω κάποιο συγκεκριμένο πτυχίο, μαθηματικού, φυσικού. Δε γίνεται να φοίτησω απλά σε μια ιδιωτική σχολή (συνήθως ιδιαιτέρα κοστοβορα) που μπορεί να πληρεί κριτήρια και προδιαγραφές και να με κάνει μετεωρολόγο.
Δημιουργείται θεσμικό και ουσιαστικό κενό.

Με το παρόν σχόλιο επί των Άρθρων 31 και 32 του υπό διαβούλευση νομοσχεδίου, θα ήθελα να επισημάνω μια σοβαρή παράλειψη που αφορά την απουσία ρητής αναφοράς στην επιστήμη της Κοινωνικής Εργασίας και στους Κοινωνικούς Λειτουργούς, τόσο αναφορικά με τη συγκρότηση του Παρατηρητήριου όσο και με το πλαίσιο αναγνώρισης της εκπαίδευσης στην ψυχοθεραπεία.

​Ως Κοινωνική Λειτουργός και εκπαιδευόμενη Συστημική Θεραπεύτρια, θεωρώ απαραίτητο να υπογραμμίσω ότι στη διεθνή βιβλιογραφία και σε προηγμένα συστήματα υγείας, η Κλινική Κοινωνική Εργασία αποτελεί έναν από τους βασικότερους και πολυπληθέστερους πυλώνες παροχής ψυχοθεραπευτικών υπηρεσιών. Οι Κοινωνικοί Λειτουργοί αποτελούν διεθνώς μία από τις μεγαλύτερες ομάδες επαγγελματιών ψυχικής υγείας που παρέχουν ψυχοθεραπεία, εντάσσοντας στη θεραπευτική διαδικασία τη συστημική, οικολογική και κοινωνικο-οικονομική διάσταση των δυσκολιών που αντιμετωπίζει το άτομο και η οικογένεια.

​Η επιστήμη της Κοινωνικής Εργασίας φέρει εγγενώς τη συστημική οπτική, συνδέοντας το άτομο με το οικογενειακό, κοινωνικό και θεσμικό του περιβάλλον. Η απουσία της Κοινωνικής Εργασίας από τις προβλέψεις του Άρθρου 31 για τη συγκρότηση του Παρατηρητηρίου στερεί από το εγχείρημα την ολιστική και πολυεπιστημονική προσέγγιση της ψυχικής υγείας, περιορίζοντας την οπτική του μόνο σε αμιγώς ιατροκεντρικά ή ατομοκεντρικά μοντέλα.

​Παράλληλα, στην Ελλάδα οι Κοινωνικοί Λειτουργοί είναι απόφοιτοι τριτοβάθμιας εκπαίδευσης με θεσμοθετημένα επαγγελματικά δικαιώματα, άδεια ασκήσεως επαγγέλματος και υποχρεωτική πρακτική άσκηση σε δομές ψυχικής υγείας. Επιπλέον, μεγάλος αριθμός συναδέλφων εξειδικεύεται επί σειρά ετών σε αναγνωρισμένα ψυχοθεραπευτικά ινστιτούτα και στελεχώνει καίριες δομές του ΕΣΥ, των Κέντρων Ψυχικής Υγείας, καθώς και τον ιδιωτικό τομέα. Η μη ρητή πρόβλεψη των Κοινωνικών Λειτουργών στις αρμοδιότητες και τους όρους του Άρθρου 32 δημιουργεί κινδύνους στρέβλωσης της αγοράς εργασίας, αποκλεισμού προσοντούχων επαγγελματιών και αποδυνάμωσης της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών προς τους πολίτες.

​Για τους λόγους αυτούς, στο Άρθρο 32 κρίνεται αναγκαίο να περιληφθεί ρητά η Κοινωνική Εργασία στους βασικούς τίτλους σπουδών που αποτελούν τη βάση για την παρακολούθηση αναγνωρισμένων εκπαιδευτικών προγραμμάτων ψυχοθεραπείας. Παράλληλα, στο Άρθρο 31 είναι απαραίτητο να προβλεφθεί η εκπροσώπηση του θεσμοθετημένου φορέα του κλάδου, του Συνδέσμου Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος (ΣΚΛΕ - ΝΠΔΔ), στη σύνθεση του Παρατηρητήριου Ψυχοθεραπείας, ώστε να διασφαλίζεται η ουσιαστική πολυεπιστημονικότητα και η αντιπροσωπευτικότητα του οργάνου. Η συμπερίληψη των Κοινωνικών Λειτουργών εγγυάται τη διατήρηση της κοινωνικής και συστημικής διάστασης στη φροντίδα της ψυχικής υγείας στη χώρα μας.

Ένας καρδιοχειρουργος δε θα έπρεπε να είναι πρώτα γιατρος? Να εχει πάρει δηλαδή πρώτα τις βάσεις πριν εξειδικευτεί?
Μπορεί ένας ψυχολογος να κάνει μια ιδιωτική 4ετη σχολη και να γίνει καρδιοχειρουργος γιατί έχει μεράκι,επόπτη και έχει κάνει και επισκέψεις ως ασθενής σε καρδιοχειρουργο;

Δεν είπαμε να μην εξειδικευονται οι ψυχολόγοι και να το ασκούν με το 1ο πτυχίο..αλλά δε γίνεται το 1ο πτυχίο να είναι μηδενικής αξίας γιατί κάποιος χωρις πτυχιο,που έκανε κάποιες ώρες εκπαιδεύσης που εκτείνονται σε 4ετια, να θεωρείται περισσότερο αρμόδιος χωρίς να έχει ακούσει ούτε τι είναι το dsm. Γιαυτό και τα κεντρα στουε μη ψυχολόγους κάνουν πρώτα 2-3 πρόχειρα μαθήματα ψυχολογιας.

Αν δεχτούμε τα παραπάνω μιλάμε για τέχνη,όχι για επιστήμη.
Ας μην νομοθετησει το κράτος με βάση τα συμφέροντα των σχολών που δε θέλουν να χάσουν πελατεία.
Η ευαισθητοποιηση άλλων επαγγελμάτων στη θεραπεία είναι θεμιτή. Αλλά όχι η απόκτηση επαγγελματικών δικαιωμάτων. Σε ποια άλλη επιστήμη συμβαίνει αυτο;

Να γινει ρητη αναφορα περι συμπεριληψης των Κοινωνικων Λειτουργων, οι οποιοι μετα την ληψη του πτυχιου τους εχουν λαβει καταλληλη και αναγνωρισμενη εκπαιδευση στην ψυχοθεραπεια, στα επαγγελματα που ασκουν την ψυχοθεραπεια. Η επιστημη της Κοινωνικης Εργασιας εχει διεθνως μια βαθια πολυετη και σημαντικοτατη παραδοση και συνεισφορα στην ψυχοθεραπευτικη δουλεια με ατομα, ομαδες και οικογενειες, κατι το οποιο αποτυπωνεται απο την διεθνη βιβλιογραφια, καθως και απο την ελληνικη νομοθεσια, συμφωνα με την οποια οι Κοινωνικοι Λειτουργοι στον Τομεα Ψυχικης Υγειας παρεχουν υπηρεσιες διαγνωστικου συμβουλευτικου και θεραπευτικου χαρακτηρα σε ατομα, ομαδες και οικογενειες τα οποια θεραπευονται σε κοινοτικα Κεντρα Ψυχικης Υγειας, Θεραπευτηρια Ψυχικων Παθησεων, Συμβουλευτικους Σταθμους κ.λπ. (ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΔΙΑΤΑΓΜΑ περι επαγγελματικων δικαιωματων των κοινωνικων λειτουργων (αριθμος:50, ΦΕΚ 23, τ. Α, 26-1-1989, σελ. 345-347).