1. Για τα πληγέντα κτίρια ιδιοκτησίας φυσικών προσώπων ή νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου, με εξαίρεση τα κτίρια που έχουν χαρακτηρισθεί ως διατηρητέα και με την επιφύλαξη του άρθρου 18, η στεγαστική αρωγή που χορηγείται ανά δικαιούχο δεν δύναται να υπερβαίνει συνολικά το ποσό της στεγαστικής αρωγής που αντιστοιχεί σε επιφάνεια εκατόν πενήντα (150) τετραγωνικών μέτρων, σε περίπτωση που: α) στον δικαιούχο ανήκει αποκλειστικά ή κατά ποσοστό εξ αδιαιρέτου μία ανεξάρτητη λειτουργικά ιδιοκτησία επιφάνειας άνω των εκατόν πενήντα (150) τετραγωνικών μέτρων που έχει πληγεί από φυσικό φαινόμενο της περ. ιγ) του άρθρου 4, ή β) στον δικαιούχο ανήκουν περισσότερες ανεξάρτητες λειτουργικά ιδιοκτησίες συνολικής επιφάνειας άνω των εκατόν πενήντα (150) τετραγωνικών μέτρων που έχουν πληγεί από φυσικό φαινόμενο της περ. ιγ) του άρθρου 4.

2. Η στεγαστική αρωγή που χορηγείται ανά ανεξάρτητη λειτουργικά ιδιοκτησία δεν δύναται να υπερβαίνει το ποσό της στεγαστικής αρωγής που αντιστοιχεί σε επιφάνεια εκατόν πενήντα (150) τετραγωνικών μέτρων.

3. Για την εφαρμογή του παρόντος, με την επιφύλαξη της παρ. 2, το ποσοστό εξ αδιαιρέτου επί πληγέντος κτιρίου λογίζεται ότι αντιστοιχεί σε διαιρετή επιφάνεια του κτιρίου αυτού, ανάλογη με το ποσοστό συγκυριότητας μεταξύ των συνδικαιούχων.

4. Σε περίπτωση νομίμως λειτουργούσας βιομηχανικής, βιοτεχνικής, ξενοδοχειακής επιχείρησης καθώς και των τυχόν αποθηκών αυτών ή αποθήκης εφοδιαστικής αλυσίδας, η οποία δραστηριοποιείται σε νομίμως υφιστάμενο πληγέν κτίριο, τα ανώτατα όρια των παρ. 1 και 2 ανέρχονται σε πεντακόσια (500) τετραγωνικά μέτρα.