1. Αν η διαφορά έχει υπαχθεί σε δικαστική μεσολάβηση, ο δικαστής – μεσολαβητής:

α) δύναται να διατυπώσει πρόταση επίλυσης, όταν τα μέρη δηλώνουν αδυναμία επίτευξης κοινά αποδεκτής συμφωνίας και

β) οφείλει να διατυπώσει πρόταση επίλυσης, εάν τα μέρη το ζητήσουν αμοιβαία σε οποιοδήποτε σημείο της διαδικασίας.

2. Πριν από τη διατύπωση οποιασδήποτε πρότασης, ο δικαστής – μεσολαβητής ενημερώνει τα μέρη για τις έννομες συνέπειες αποδοχής ή μη αυτής, ιδίως ως προς τη συνεκτίμηση της συμπεριφοράς τους κατά την επιδίκαση της δικαστικής δαπάνης σύμφωνα με τις παρ. 5 και 6.

3. Η πρόταση συντάσσεται εγγράφως κατά τρόπο σαφή, βάσει των δεδομένων που προέκυψαν κατά τη διαδικασία. Η πρόταση δεν συνιστά νομική αξιολόγηση των θέσεων των μερών και δεν είναι δεσμευτική.

4. Η πρόταση γνωστοποιείται εγγράφως στα μέρη. Η αποδοχή ή απόρριψή της δηλώνεται κατά τον ίδιο τύπο εντός πέντε (5) ημερών, εκτός αν συμφωνηθεί μεγαλύτερη προθεσμία. Η άπρακτη παρέλευση της προθεσμίας τεκμαίρεται ως απόρριψη.

5. Σε περίπτωση απόρριψης, η πρόταση επισυνάπτεται στο πρακτικό μη επίτευξης συμφωνίας κατά το άρθρο 169.

6. Το δικαστήριο συνεκτιμά την απόρριψη και τους λόγους αυτής αποκλειστικά για την επιμέτρηση της δικαστικής δαπάνης. Αν η δικαστική απόφαση συμπίπτει κατ’ ουσία με το περιεχόμενο της πρότασης, το δικαστήριο δύναται να επιδικάσει σε βάρος του μέρους που απέρριψε την πρόταση δικαστή – μεσολαβητή δικαστική δαπάνη έως το διπλάσιο εκείνης που θα επιδικαζόταν κατά τα άρθρα 176 έως 193 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (π.δ. 503/1985, Α’ 182), ανεξαρτήτως της έκβασης της δίκης. Το δικαστήριο αιτιολογεί ειδικά την κατ’ ουσίαν ταύτιση μεταξύ πρότασης και απόφασης.