1. Εφόσον η διαφορά έχει υπαχθεί σε διαμεσολάβηση, ο διαμεσολαβητής:

α) Δύναται να διατυπώσει πρόταση επίλυσης, όταν τα μέρη δηλώνουν αδυναμία επίτευξης συμφωνίας.

β) Οφείλει να διατυπώσει πρόταση επίλυσης, εάν τα μέρη το ζητήσουν αμοιβαία σε οποιοδήποτε σημείο της διαδικασίας.

2. Πριν από τη διατύπωση οποιασδήποτε πρότασης κατά την παρ. 1, ο διαμεσολαβητής ενημερώνει τα μέρη για τις έννομες συνέπειες αποδοχής ή μη αυτής, ιδίως ως προς τη συνεκτίμηση της συμπεριφοράς των μερών κατά την επιδίκαση της δικαστικής δαπάνης, σύμφωνα με τις παρ. 4 και 5.

3. Η πρόταση επίλυσης συντάσσεται εγγράφως κατά την κρίση του διαμεσολαβητή, κατά τρόπο σαφή, βάσει των δεδομένων που προέκυψαν κατά τη διαδικασία και των αναγκών των μερών. Η πρόταση δεν συνιστά νομική αξιολόγηση των θέσεων των μερών και δεν περιλαμβάνει αναφορά σε δηλώσεις, παραδοχές ή πληροφορίες που περιήλθαν σε γνώση του διαμεσολαβητή κατά τη διεξαγωγή της διαδικασίας, εκτός αν τα μέρη συναινέσουν ρητώς και εγγράφως ως προς τούτο.

4. Η πρόταση επίλυσης γνωστοποιείται εγγράφως στα μέρη. Η αποδοχή ή απόρριψή της δηλώνεται κατά τον ίδιο τύπο εντός προθεσμίας πέντε (5) ημερών, εκτός αν συμφωνηθεί μεγαλύτερη προθεσμία. Η άπρακτη παρέλευση της προθεσμίας τεκμαίρεται ως απόρριψη της πρότασης από τα μέρη.

5. Σε περίπτωση απόρριψης της πρότασης, ο διαμεσολαβητής την επισυνάπτει στο πρακτικό μη επίτευξης συμφωνίας κατά το άρθρο 82 και αναφέρει συνοπτικά τους λόγους της απόρριψης.

6. Το δικαστήριο συνεκτιμά την απόρριψη της πρότασης και τους λόγους αυτής αποκλειστικά για την επιμέτρηση της δικαστικής δαπάνης. Αν η δικαστική απόφαση συμπίπτει κατ’ ουσίαν με το περιεχόμενο της πρότασης, το δικαστήριο δύναται να επιδικάσει σε βάρος του μέρους που απέρριψε την πρόταση του διαμεσολαβητή δικαστική δαπάνη έως το διπλάσιο εκείνης που θα επιδικαζόταν κατά τα άρθρα 176 έως 193 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (π.δ. 503/1985, Α’ 182), ανεξαρτήτως της έκβασης της δίκης. Το δικαστήριο αιτιολογεί ειδικά την κατ’ ουσίαν ταύτιση πρότασης και απόφασης.