1. Πέραν των οριζόμενων στην παρ. 5 του άρθρου 81, αν η οριστική δικαστική απόφαση, με την οποία επιλύεται η διαφορά, συμπίπτει κατ’ ουσία με πρόταση επίλυσης που είχε απορριφθεί, το δικαστήριο δύναται, με ειδικώς αιτιολογημένη διάταξη, να αποφασίσει ότι το μέρος που απέρριψε την πρόταση:

α) δεν δικαιούται επιστροφή των δικαστικών ή εξωδικαστικών εξόδων του και

β) υποχρεούται να καταβάλει τα αντίστοιχα έξοδα του αντιδίκου.

Οι κυρώσεις των περ. α) και β) δύνανται να εφαρμοστούν σωρευτικά ή διαζευκτικά, κατά την κρίση του δικαστηρίου, και επιβάλλονται επιπλέον της δικαστικής δαπάνης έως το διπλάσιο κατά την παρ. 6 του άρθρου 81.

Σε περίπτωση ουσιαστικής, αλλά όχι πλήρους ταύτισης μεταξύ της δικαστικής απόφασης και της απορριφθείσας πρότασης, το δικαστήριο δύναται, κατά την κρίση του και με ειδικά αιτιολογημένη διάταξη, να εφαρμόσει αναλόγως τις κυρώσεις του πρώτου εδαφίου της παρούσας λαμβάνοντας υπόψη τον βαθμό ταύτισης, τη συμπεριφορά των μερών κατά τη διαδικασία διαμεσολάβησης και τους λόγους απόρριψης της πρότασης.

2. Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου εφαρμόζονται σε κάθε περίπτωση κατά την οποία η διαφορά επιλύεται με:

α) δικαστική απόφαση πολιτικού δικαστηρίου κάθε βαθμού,

β) διαιτητική απόφαση που εκδίδεται στην Ελλάδα ή κατ’ εφαρμογή του ελληνικού δικαίου, εφόσον, πριν από την έκδοση της ως άνω απόφασης, είχε υποβληθεί πρόταση εναλλακτικής επίλυσης κατά το άρθρο 81, ανεξαρτήτως αν η πρόταση διατυπώθηκε στο πλαίσιο υποχρεωτικής ή εκούσιας διαμεσολάβησης.

3. Τα ποσά που επιδικάζονται κατ’ εφαρμογή των παρ. 1 και 2, εφόσον καταβάλλονται υπέρ του Ελληνικού Δημοσίου ή νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου αποτελούν δημόσια έσοδα κατά την έννοια του άρθρου 1 του Κώδικα Είσπραξης Δημοσίων Εσόδων (ν. 4978/2022, Α’ 190) και εισπράττονται σύμφωνα με τις διατάξεις αυτού.