1. Διαμεσολάβηση για τις υπαγόμενες σε αυτή διαφορές του παρόντος Μέρους μπορεί να διεξαχθεί αν:

α) τα μέρη συμφωνούν να προσφύγουν στη διαδικασία της διαμεσολάβησης, αφότου ανέκυψε η διαφορά,

β) τα μέρη κληθούν να προσφύγουν στη διαμεσολάβηση και συναινούν σε αυτή, σύμφωνα με την παρ. 2,

γ) η προσφυγή στη διαμεσολάβηση επιβάλλεται από τον νόμο,

δ) σε έγγραφη συμφωνία των μερών υπάρχει ρήτρα διαμεσολάβησης κατά το άρθρο 86.

2. Η συμφωνία των μερών για προσφυγή στη διαδικασία της διαμεσολάβησης διέπεται από τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου για τις συμβάσεις και περιγράφει το αντικείμενο αυτής.

3. Δικαστήριο ενώπιον του οποίου εκκρεμεί διαφορά δυνάμενη να υπαχθεί στη διαμεσολάβηση μπορεί σε κάθε στάση της δίκης και σε κάθε βαθμό δικαιοδοσίας, λαμβάνοντας υπόψη τις περιστάσεις της εκάστοτε υπόθεσης, να καλέσει τα διάδικα μέρη να προσφύγουν σε διαμεσολάβηση.

Εφόσον τα μέρη δηλώσουν ότι αποδέχονται την προσφυγή σε διαμεσολάβηση σύμφωνα με την παρ. 1, η δήλωσή τους καταχωρίζεται στα πρακτικά του δικαστηρίου και:

α) εάν η διαφορά εκδικάζεται κατά την τακτική διαδικασία του άρθρου 237 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας (π.δ. 503/1985, Α΄ 182), περί προθεσμίας κατάθεσης προτάσεων και προσθήκης – αντίκρουσης, η συζήτηση δεν αναβάλλεται, ή

β) εάν η διαφορά εκδικάζεται σύμφωνα με τις ειδικές διαδικασίες των άρθρων 591 έως 622Β του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, η συζήτηση αναβάλλεται υποχρεωτικά σε ρητή δικάσιμο μετά την πάροδο τριών (3) μηνών.

Εάν τα διάδικα μέρη ή ένα εξ αυτών παρίστανται δια πληρεξουσίου δικηγόρου, η πληρεξουσιότητα θεωρείται ότι καλύπτει και τη συμφωνία υπαγωγής της διαφοράς στη διαμεσολάβηση.

4. Όταν η διαμεσολάβηση διεξάγεται ως υποχρεωτική προδικαστική προσφυγή κατά το Κεφάλαιο Δ’ του Μέρους Α’ του παρόντος Κώδικα, η διαδικασία διεξάγεται σύμφωνα με τα οριζόμενα στο παρόν Μέρος, με την επιφύλαξη των ειδικότερων ρυθμίσεων του Κεφαλαίου Δ’ του Μέρους Α’ σχετικά με τις προθεσμίες.